Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ Η.Π.Α.

Jesus Camp (2006)

JESUSCAMP: τα στρατόπεδα όπου εκπαιδεύονται μικρά παιδιά προκειμένου να γίνουν αφοσιωμένοι «στρατιώτες του στρατού του Θεού»;Μέσα από το αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ «Το Στρατόπεδο του Ιησού», θα παρακολουθήσουμε την περιπέτεια μικρών παιδιών που εκπαιδεύονται για να «επανακτήσουν την Αμερική για χάρη του Χριστού».
Κάποια πολύ καλά στημένα δίκτυα προσηλυτισμού μικρών παιδιών, υποστηριζόμενα από τους ίδιους τους γονείς πολλές φορές. Εμπλέκουν έντεχνα μέσα στην εντατική θρησκευτική διαπαιδαγώγηση και άλλες αρχές και ηθικές όπως η διαφύλαξη των ηθών του"έθνους" τους, οι αμβλώσεις κ.α.Το τρομερό είναι πως δημιουργούν τέτοιες ενοχές σε παιδιά 9,10 και 11 ετών που κλαίνε με σπαραγμούς για τις αμαρτίες που έχουν κάνει(!!!!), ή ότι ο Θεός τους "επέλεξε"για να αναλάβουν το συγκεκριμένο ρόλο κ.α. Στην εν λόγω έρευνα αναφέρθηκε από παιδοψυχολόγο ότι σε τέτοιες ηλικίες είναι που αποτυπώνονται με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο εικόνες και αντιλήψεις στο υποσυνείδητο, με αποτέλεσμα όταν αυτά τα παιδιά μεγαλώσουν να είναι "πιστοί στρατιώτες του Ιησού"!
Ο αριθμός των μελών τέτοιων αιρέσεων φτάνει στις Η.Π.Α. τα 80 εκατομμύρια.

Δεν είναι μόνο 80 εκατομμύρια πιστοί (με όποιο τρόπο θέλουν), αλλά και 80εκατομμύρια ψηφοφόροι που διαμορφώνουν εν γένει, μέσω της ισχύος αυτών που εκλέγουν τις παγκόσμιες πολιτικές και - όχι μόνο - εξελίξεις.

πηγή http://samakos9.blogspot.gr/

Μαμαδίστικες ιστορίες ......

Λένε πως μόνο μια μαμά ξέρει πραγματικά τι κάνει μια μαμά, και μόνο μια μαμά μπορεί να σου πει πώς έχει η ιστορία. Μια μαμά λοιπόν μας διηγείται…

-----

  Χτυπάει το τηλέφωνο…

Μαμά: Παρακαλώ;

Δημοσιογράφος: Καλημέρα, είμαι δημοσιογράφος. Στα πλαίσια μιας έρευνας με θέμα την καριέρα, έχουμε επιλέξει τυχαία ένα δείγμα γυναικών για να μας δώσουν συνοπτική περιγραφή της θέσης εργασίας τους. Έχετε ένα λεπτό;

Μαμά: Όχι τώρα, είμαι απασχολημένη!

Δημοσιογράφος: Εντάξει κυρία μου, δεν θα σας απασχολήσω άλλο.

Μαμά: Ω, συγγνώμη, μιλούσα στο 2χρονο γιο μου. Προσπαθεί να πάρει το χέρι μου για να του ρίξω λίγο γάλα στο ποτήρι.

Δημοσιογράφος: Μάλιστα κατάλαβα. Ώστε είστε μητέρα;

Μαμά: Δεν μπορώ τώρα, θα το κάνω σε ένα λεπτό!

Δημοσιογράφος: Με συγχωρείτε, αλλά δεν καταλαβαίνω, σε μένα μιλάτε;

Μαμά: Ζητώ και πάλι συγγνώμη. Μιλούσα με την 4 χρονών κόρη μου, χρειάζεται βοήθεια για να σκουπιστεί.

Δημοσιογράφος: Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος. Πρώτα απ” όλα, εργάζεστε;

Μαμά: Φυσικά και εργάζομαι!

Δημοσιογράφος: Πολύ ωραία! Ποιο είναι το επάγγελμά σας;

Μαμά: Είμαι μαμά.

Δημοσιογράφος: Ναι, αλλά δεν εργάζεστε με αμοιβή, έτσι δεν είναι;

Μαμά: Έχω την πιο υψηλά αμειβόμενη εργασία που γνωρίζω!

Δημοσιογράφος: Μα νόμιζα πως είστε μητέρα. Έχετε κάποια άλλη εργασία;

Μαμά: Δεν είναι αρκετό;

Δημοσιογράφος: Υποθέτω πως ναι (παύση). Λοιπόν θα σας αφήσω με τα παιδιά σας και θα συνεχίσω και εγώ τη δουλειά μου.

Μαμά: Μισό λεπτό, περιμένετε. Δεν θέλετε να ακούσετε την περιγραφή της εργασίας μου;

Δημοσιογράφος: Εεεε…(σκέφτεται πως ίσως γίνει αναφορά στο περιοδικό αν πει όχι)….Ναι βέβαια, πείτε μου.

Μαμά: Μπορείτε να περιμένετε μισό λεπτό; Πάω τον γιο μου μέχρι το μπάνιο. Ένα λεπτό θα πάρει μόνο.

Δημοσιογράφος: (αναστενάζει) Εντάξει θα περιμένω.

  Μετά από 5 λεπτά…

Μαμά: Επέστρεψα. Φαντάζομαι πως αυτό ήταν πάνω και πέρα από τα καθήκοντά σας!

Δημοσιογράφος: Νομίζω πως αυτό θα το παραλείψω από το άρθρο.

Μαμά: Καλή ιδέα.

Δημοσιογράφος: Λοιπόν, ας ακούσουμε την περιγραφή της εργασίας σας (μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια του), αυτό δε θα μας πάρει ώρα.

Μαμά: Ελπίζω να έχετε αρκετό χαρτί. Λοιπόν, ακούστε ποια είναι η θέση μου.

Έχω την πιο σημαντική δουλειά του κόσμου. Εκπαιδεύω ανθρώπους για τη ζωή. Τους διδάσκω ηθικές αξίες, το σωστό και το λάθος. Φροντίζω να παίρνουν την κατάλληλη εκπαίδευση που θα τους βοηθήσει μια μέρα να έχουν τη δυνατότητα να κυβερνήσουν τον κόσμο, αν είναι απαραίτητο. Διδάσκω επίσης αυτά τα μικρά πράγματα που πηγαίνουν μαζί με τα καλά του πολιτισμού όπως την υγιεινή και τους καλούς τρόπους.

Η εκπαιδευτική διαδικασία θέλει πολύ υπομονή και απαιτεί από εμένα να έχω μια σειρά από διαφορετικούς επαγγελματικούς ρόλους. Θα σας πω μόνο μερικούς από αυτούς λόγω χρόνου.

Ένας από αυτούς είναι ότι είμαι νοσοκόμα. Υπάρχουν φορές που οι μικροί μου “εκπαιδευόμενοι” χτυπούν και τραυματίζουν τα γόνατά τους και τρέχουν δάκρυα στα μικρά τους προσωπάκια. Η δουλειά μου είναι να βάλω έναν πολύχρωμο επίδεσμο στην πληγή και να του δώσω φιλάκι (αυτό έχει καταπληκτική θεραπευτική επίδραση). Στη συνέχεια συνήθως σκουπίζουν τα μάτια τους, χαμογελούν και τρέχουν πίσω να κάνουν αυτό που τους έκανε να χτυπήσουν και να τραυματιστούν.

Ωστόσο, υπάρχουν και πιο δύσκολες στιγμές, όπως όταν αρρωσταίνουν. Εκεί η θέση μου είναι να είμαι σε ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή, να επιβλέπω, να ελέγχω θερμοκρασίες, να δίνω φάρμακα και συχνά αφήνω τον ύπνο μου για να σιγουρευτώ πως τα παιδιά μου είναι ασφαλή.

Επίσης είμαι διαιτητής. Υπάρχουν στιγμές που οι μικροί μου άγγελοι βγάζουν κέρατα. Ξεσπούν μάχες ανάμεσα στα αδέλφια και η θέση μου είναι να διακόψω τον αγώνα και να αποκαταστήσω την ειρήνη.

Μερικές φορές, ως μαμά, πρέπει να είμαι και ψυχολόγος. Σε αυτήν την περίπτωση έχω να σκαλίσω τα προβλήματα των παιδιών μου, να βρω τις βασικές αιτίες της συμπεριφοράς τους και να τους βοηθήσω να τις αλλάξουν.

Είμαι δασκάλα 24 ώρες 7 μέρες την εβδομάδα. Τα παιδιά μου μαθαίνουν συνεχώς από μένα είτε προσπαθώ να τους διδάξω είτε όχι. Αυτό απαιτεί από εμένα να είμαι πολύ προσεκτική σε ό,τι κάνω και πω γιατί από εμένα μαθαίνουν το καλό και το κακό.

Μια άλλη δουλειά που κάνω (και σε αυτήν είμαι πραγματικά καλή) είναι η δικηγορία. Υπάρχουν φορές που ο δικαστής (μπαμπάς) ορίζει τον νόμο. Παρόλο που τις περισσότερες φορές συμφωνώ με τον δικαστή μπαμπά πως η ποινή πρέπει να δίνεται για τις μη σωστές συμπεριφορές, κοιτάζω το τι προκάλεσε το παιδί να συμπεριφερθεί με αυτόν τον τρόπο. Γνωρίζω πως οι ποινές μειώνονται όταν το παιδί μπορεί να παρουσιάσει έναν καλό λόγο για τον οποίο έκανε ό,τι έκανε (ο δικαστής μπαμπάς δεν φαίνεται να πιστεύει ότι πρόκειται για ρόλο δικηγόρου, νομίζει ότι είναι η καρδιά της ελαστικής μαμάς).

Επίσης είμαι σοφέρ, υπηρέτρια, μαγείρισσα και… είπατε κάτι κύριε;

(ακούγεται ροχαλητό)

Μαμά: Μάλλον βαρέθηκε ακούγοντας αυτά που έχω να κάνω (κλείνει το τηλέφωνο). Πάμε γλύκα μου να πάρουμε το γάλα μας τώρα.

Αυτή ήταν λοιπόν η ιστορία μιας γυναίκας μαμάς η οποία δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο για να ανταπεξέλθει στον ρόλο της. Είναι η μαμά που παρά την κούρασή της καταφέρνει και είναι μια καταπληκτική μαμά. Είναι η μαμά που χρειάζεται ενθάρρυνση και αναγνώριση γιατί παρόλο που δουλεύει, δουλεύει, δουλεύει νιώθει πως κανείς δεν το προσέχει. Είναι η μαμά που ποτέ δεν κάνει διάλειμμα. Είναι η μαμά που δυσκολεύεται να την πάρει ο ύπνος όταν έχει ένα νεογέννητο δίπλα της. Είναι η μαμά που μένει μέχρι αργά ξύπνια και λιώνει η καρδιά της μέχρι να γυρίσει ο έφηβος στο σπίτι. Είναι η μαμά που κάνει το πιο γενναίο ταξίδι που υπάρχει, γιατί έτσι απλά, αυτή είναι η μαμά!

__________

   parentshelp.gr

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

 

καλό μήνα!

("Ανοιξιάτικο τοπίο από την Παραλία Διονυσίου", τέμπερα, 18Χ38 εκ., 2011, Κωδ. 775)
πηγή http://dinos-art.blogspot.gr/2011/04/blog-post_29.html

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ & Η ΕΙΡΗΝΗ

 

Ένα από τα αιτήματα της ζωής μας είναι η ειρήνη. Είναι ταυτισμένη με τη ζωή, διότι ο πόλεμος μεταξύ των ανθρώπων και των λαών φέρνει θάνατο και καταστροφή. Δεν περιορίζεται όμως μόνο στις διακρατικές σχέσεις. Ειρήνη ζητούμε και στην καθημερινότητά μας, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στο σπίτι μας, στην εργασία μας, στην κοινωνία. Ειρήνη ζητούμε και στην σχέση με τον εαυτό μας, στον τρόπο που βλέπουμε και αντιδρούμε στα γεγονότα της ζωής, στις προκλήσεις και τους πειρασμούς. Ταυτίζουμε την ειρήνη με την ησυχία, την γαλήνη, τον τρόπο χειρισμού των προβλημάτων μας με γνώμονα την επίλυσή τους χωρίς επιθετικότητα,χωρίς συγκρούσεις, χωρίς να βγαίνει η εικόνα του κακού ως κυριαρχούσα στη διάθεσή μας. Στην πράξη όμως ειρήνη έχουμε στη ζωή μας όταν αποφεύγεται η μεγαλύτερη πρόκληση και δυσκολία στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό, τον πλησίον, τον εαυτό του, αλλά στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους: η διάσπαση.

Ο απόστολος Παύλος, απευθυνόμενος στους Εφεσίους, αναφέρει ότι ο Χριστός «εστίν η ειρήνη ημών, ο ποιήσας τα αμφότερα έν και το μεσότοιχο του φραγμού λύσας» (Εφεσ.2, 14). Είναι η πραγματική ειρήνη, που έκανε τους δύο αντιμαχόμενους κόσμους έναν λαό και γκρέμισε με το σταυρικό του θάνατο ό,τι σαν τείχος τους χώριζε και προκαλούσε έχθρα μεταξύ τους. Ο λόγος αυτός μας υποδεικνύει ότι η ειρήνη που αναζητούμε, δεν θα έρθει χωρίς το Χριστό στη ζωή μας. Και για να έρθει ο Χριστός, χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τα πρότυπα που έχουμε για τη ειρήνη. Διότι πρωτίστως χρειάζεται να πολεμήσουμε εναντίον της διάσπασης. Και αυτός είναι ένας αγώνας που προϋποθέτει αυτόματη συναίσθηση τι συμβαίνει στην ψυχή μας, αλλά και τι γίνεται στον κόσμο. Ο λόγος του ίδιου του Κυρίου μας είναι σκληρός, αλλά ιδιαίτερα σαφής: «ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν»(Ματθ.10,34).

Ο Χριστός έγινε η ειρήνη για τον κόσμο γιατί θυσιάσθηκε για να ενωθούν οι άνθρωποι με το Θεό. Η διάσπαση είναι αποτέλεσμα της αμαρτίας, του κακού στις πολυποίκιλες μορφές του. Με την αμαρτία, την απόρριψη δηλαδή ή την αδυναμία βίωσης του θελήματος του Θεού, οι άνθρωποι αισθανόμαστε ανήμποροι να πολεμήσουμε εναντίον της διάσπασης εντός μας και εναντίον της διάσπασης προς τους άλλους ανθρώπους. Διότι η αμαρτία μας υπενθυμίζει ανά πάσα στιγμή τη δύναμη του «εγώ» μας και την ανάγκη αυτό να κυριαρχεί.Αυτό να ικανοποιεί τις επιθυμίες του, ακόμη ή και συνήθως εις βάρος των άλλων.Η αμαρτία μας κάνει να βλέπουμε τη ζωή όχι ως διακονία και αγάπη, αλλά ως κυριαρχία και εξουσία. Να μην αποδεχόμαστε την οδό του σταυρού για το πρόσωπό μας, αλλά να γινόμαστε εμείς οι σταυρωτές. Ο Χριστός έφερε την ενότητα και την καταλλαγή με την θυσία Του. Έδειξε τον τρόπο επιστροφής στο θέλημα του Θεού, που είναι η αγάπη και η παραίτηση από τα δικαιώματά μας χάριν του πλησίον και τι σημαίνει υπακοή στο Θεό. Αυτή η οδός ενώνει τους ανθρώπους και με το Θεό και μεταξύ τους, διότι τους δίνει την δυνατότητα να επικαλούνται και να έχουν την βοήθεια του ουρανού στον αγώνα τους να λειτουργούν ως αγαπώσες υπάρξεις και όχι ως εξουσιαστικά όντα.

Πώς όμως να έρθει η πραγματική ειρήνη, όταν υπάρχει διάσπαση και μεταξύ των ανθρώπων και των λαών; Αυτή η κατάσταση βιώνεται πολύ έντονα. Διάσπαση έχουμε μεταξύ των λαών, εξαιτίας του θριάμβου του ύφους της εξουσίας και της ισχύος από την μία και του χρήματος από την άλλη, το οποίο διαμορφώνει την πορεία του πολιτισμού και του κόσμου, ανάλογα με την διάθεση αυτών που το κατέχουν. Οι αγορές δεν ενώνουν τους ανθρώπους και τους λαούς, αλλά τους χωρίζουν. Δίνουν την ψευδαίσθηση ότι με την παροχή υλικών αγαθών που είναι κοινά για όλους και την καλλιέργεια της επιθυμίας για απόκτησή τους από όλους, θα πάψουν οι άνθρωποι να βιώνουν την διαφορετικότητά τους. Αυτό απεδείχθη ξεκάθαρα ψέμα. Τα αγαθά είναι για όσους έχουν και κατέχουν. Οι υπόλοιποι τίθενται εκ των πραγμάτων στο περιθώριο, υφίστανται τις συνέπειες της επίθεσης και του πολέμου των αγορών. Επομένως, η διάσπαση δεν θεραπεύεται με την ύλη.

Το ίδιο και η διάσπαση στις ανθρώπινες σχέσεις δεν θεραπεύεται με την πρόταξη των δικαιωμάτων του καθενός. Τα δικαιώματα, χωρίς να παραγνωρίζεται η αξία τους, θεοποιήθηκαν από τον πολιτισμό μας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την καλλιέργεια ενός ήθους εγωκεντρισμού. Κλειδί για τον καθέναν είναι ο εαυτός του και ό,τι δικαιούται, με αποτέλεσμα να εκλείπουν έννοιες όπως η επιθυμία για καταλλαγή,η υποχώρηση, η θυσία, η απόφαση να διαφυλάξουμε την αγάπη, ακόμη κι αν όλα δεν μας ευχαριστούν. Ειρήνη χωρίς υπομονή δεν νοείται. Ειρήνη χωρίς την χαρά του να μπορείς να υποχωρείς όχι για να αποδειχθεί η ισχύς του άλλου ή από φόβο, αλλά επειδή βλέπεις ότι μέσα από την υποχώρηση μπορεί να επιτευχθεί η ενότητα, δεν είναι εύκολο να επέλθει.

Διάσπαση όμως υπάρχει και στον εαυτό μας. Ο νους και η καρδιά δεν έχουν κοινή πορεία. Την ίδια στιγμή, μέσα από την επίθεση των λογισμών και των παθών δεν μπορούμε να ισορροπήσουμε, ενώ η αδύναμη πίστη μας κάνει να νικιόμαστε στις δοκιμασίες και τους πειρασμούς, είτε την στιγμή που μας συμβαίνουν, είτε καθώς επεξεργαζόμαστε τους λογισμούς και τις αγωνίες μας δίνοντας τόπο στην ολιγοπιστία. Παράλληλα, βλέπουμε ότι ενώ άλλα επιθυμούμε, άλλα έχουμε τη δύναμη να πράξουμε, άλλα κάνουμε τελικά. Είναι η εσωτερική σύγκρουση με τον παλαιό άνθρωπο και με το φρόνημα της σαρκός που μας εξουθενώνει.

Ο απόστολος Παύλος μας επισημαίνει ότι ο Χριστός θυσιάσθηκε για μας μη θέλοντας να κρύψει ή να αφήσει το πρόβλημα της διάσπασης, της σύγκρουσης, του πολέμου. Δεν ωφελεί να προσποιούμαστε ότι μπορούμε να διαχειριστούμε τις συγκρούσεις μας ή την απουσία ενότητας. Αντίθετα ωφελεί να είμαστε ειλικρινείς με ό,τι κακό συμβαίνει στη ζωή μας, τόσο στον κόσμο, όσο και στον εαυτό μας. Και αυτή η ειλικρίνεια μας οδηγεί στον πόλεμο εναντίον του. Είναι ένας πόλεμος δημιουργικός, ένας συναγωνισμός καταλλαγής και προσφοράς, που ξεκινά από τον έσω άνθρωπο, εντός μας. Όταν καταλαβαίνουμε τις επιθέσεις των λογισμών και της αμαρτίας και όταν μιμούμαστε το Χριστό, αμέσως έχουμε την δυνατότητα με την ασκητική διάσταση της ζωής, αλλά και το εκκλησιοκεντρικό φρόνημα, την ένταξη στο Σώμα του Χριστού που είναι η Εκκλησία, στην οποία μαθαίνουμε να παλεύουμε σύμφωνα με τις οντολογικές αξίες που ο Χριστός και οι Άγιοι μας δίνουν, αλλά και να λειτουργούμε εν μετανοία για τις πτώσεις μας, με την χάρη του Αγίου Πνεύματος, με αποτέλεσμα να ειρηνεύουμε εντός μας.

Μένει η ειρήνη του κόσμου. Δεν τρέφουμε ψευδαισθήσεις ότι θα είμαστε αυτοί που την επιβάλουμε. Ο κόσμος εν τω πονηρώ κείται και οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να αλλάξουν προσανατολισμούς. Στην εποχή μας άλλωστε θριαμβεύει η επιθετικότητα και όποιος μπορεί να την ασκήσει θεωρείται αποδεκτός. Όχι όμως η επιθετικότητα εναντίον του κακού, αλλά η οικειοποίησή του και η άσκησή του εναντίον των άλλων και λαών και ανθρώπων. Ο καθένας μας όμως ας ακολουθήσει την ρήση του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ: «απόκτησε την ειρήνη του Θεού μέσα σου και χιλιάδες άλλες ψυχές θα λυτρωθούν κοντά σου».Ας παλεύουμε πρώτα εντός μας και ας προσευχόμαστε και ας αγωνιζόμαστε με τον λόγο, την προσευχή και το παράδειγμα να δώσουμε μαρτυρία ειρήνης και ζωής. Τα υπόλοιπα ας τα αφήσουμε στο Θεό κι Εκείνος γνωρίζει.

Κέρκυρα, 8 Δεκεμβρίου 2013

 

πηγή http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2013/12/blog-post.html

Οι πίνακες του Pawel Kuczynski

Ένας πίνακας, πολύ τροφή για σκέψη για τον καθένα από εμάς. Έργα τέχνης του Πολωνού καλλιτέχνη Pawel Kuczynski.
Ο Pawel γεννήθηκε το 1976 στο Szczecin. Αποφοίτησε από την Ακαδημία Καλών Τεχνών του Πόζναν με εξειδίκευση στον τομέα των γραφικών. Είναι διάσημος για την σατιρική του εικονογράφηση.
Διαλέξαμε τους πίνακες με θέμα την ειρήνη και τον πόλεμο.













πηγή http://www.dinfo.gr/%ce%bf%ce%b9-%cf%83%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%cf%80%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-pawel-kuczynski/#.T6wfRdqJ9os.blogger

 

How blind can you be?

Μπρεχτ, "Γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου"

 

ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ, μόνο που έχει ένα ελάττωμα -ξέρει να σκέφτεται

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά
Θεωρούνε ταπεινό
Να μιλάς για το φαΐ
Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει

Οι ταπεινοί αφήνουνε τον κόσμο
Χωρίς να’χουνε δοκιμάσει κρέας της προκοπής

Πώς ν’αναρωτηθούν πού’θε έρχονται
Και πού πηγαίνουν
Είναι τα όμορφα δειλινά τόσο αποκαμωμένοι
Το βουνό και την πλατειά τη θάλασσα
Δεν τά’χουν ακόμα δει
Όταν σημαίνει η ώρα τους

Αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί
Γι’αυτό που είναι ταπεινό
Ποτέ δεν θα υψωθούν

Το ημερολόγιο
Δεν δείχνει ακόμα την ημέρα
Όλοι οι μήνες, όλες οι ημέρες
Είναι ανοιχτές
Κάποια απ’ αυτές θα σφραγιστεί
Μ’ έναν σταυρό

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί
Οι έμποροι φωνάζουν γι’αγορές
Οι άνεργοι πεινούσαν
Τώρα πεινάνε κι όσοι εργάζονται

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ’ το τραπέζι
Κηρύχνουν τη λιτότητα
Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσήματα
Ζητάνε θυσίες
Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους
Για τις μεγάλες εποχές που θα’ρθουν
Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο
Λες πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό
Είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε
Πόλεμος και ειρήνη
Είναι δυο πράγματα ολότελα διαφορετικά
Όμως η ειρήνη τους και ο πόλεμός τους
Μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα
Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη τους
καθώς ο γιος από την μάνα
έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά
ο πόλεμός τους σκοτώνει
ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους

Όταν αυτοί που είναι ψηλά
Μιλάνε για ειρήνη
Ο απλός λαός ξέρει
Πως έρχεται ο πόλεμος
Όταν αυτοί που είναι ψηλά
Καταριούνται τον πόλεμο
Διαταγές για επιστράτευση
Έχουν υπογραφεί

Στον τοίχο με κιμωλία γραμμένο
Θέλουνε πόλεμο
Αυτός που το΄χε γράψει
Έπεσε κι όλας

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε
Να ο δρόμος για τη δόξα
Αυτοί που είναι χαμηλά λένε
Να ο δρόμος για το μνήμα

Τούτος ο πόλεμος που έρχεται
Δεν είναι ο πρώτος
Πριν απ’ αυτόν γίνανε κι άλλοι πόλεμοι
Όταν ετέλειωσε ο τελευταίος
Υπήρχαν νικητές και νικημένοι
Στους νικημένους ο φτωχός λαός
Πέθαινε απ’ την πείνα
Στους νικητές ο φτωχός λαός
Πέθαινε το ίδιο

Σαν θα’ρθει η ώρα της πορείας
Πολλοί δεν ξέρουν
Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους
Η φωνή που διαταγές τους δίνει
Είναι του εχθρού τους η φωνή
Εκείνος που για τον εχθρό μιλάει
Είναι ο ίδιος τους ο εχθρός

Νύχτα
Τ’ανδρόγυνα ξαπλώνουν στο κρεβάτι τους
Οι νέες γυναίκες θα γεννήσουν ορφανά

Στρατηγέ το τανκς σου
Είναι δυνατό μηχάνημα
Θερίζει δάση ολόκληρα
Κι εκατοντάδες άνδρες αφανίζει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-χρειάζεται οδηγό

Στρατηγέ το βομβαρδιστικό
Είναι πολυδύναμο
Πετάει πιο γρήγορα απ’ τον άνεμο
Κι απ’ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-χρειάζεται πιλότο

Στρατηγέ ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ
Ξέρει να πετάει
Ξέρει και να σκοτώνει
Μόνο που έχει ένα ελάττωμα
-ξέρει να σκέφτεται

Μπέρτολντ Μπρεχτ-”Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου”

(Ποιήματα του Σβέντμποργκ, 1939)

 

πηγή http://zachariou99.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html?spref=bl