Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

Moby – Αλήθεια, σε αυτόν τον κόσμο θέλεις να ζεις;





Σε ένα ασπρόμαυρο φόντο κι ενώ ακούγεται το νέο τραγούδι του Moby, “Are You Lost In The World Like Me?” (Είσαι χαμένος στον κόσμο όπως εγώ;), παρελαύνουν μπροστά μας σε θλιβερές εικόνες οι σύγχρονες συνήθειες των ανθρώπων και μας αναγκάζουν να αναρωτηθούμε άλλη μία φορά, αν αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο θέλουμε να ζούμε.


Το animation αποτελεί δημιουργία του Steve Cutts, ο οποίος αποδίδει με ζοφερότητα την εξάρτηση των ανθρώπων από τις έξυπνες συσκευές και την άρνησή τους να αλληλεπιδράσουν με άλλους ανθρώπους, επικεντρωμένοι στις οθόνες τους και τα κάθε λογής τεχνολογικά gadgets.
Ο Cutts, γνωστός στους περισσότερους ως ο δημιουργός του animation “MAN“, το οποίο έγινε viral αναγκάζοντάς μας να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να αντιληφθούμε πόση ζημιά κάνουμε στον πλανήτη, δεν διστάζει να φτάσει την κριτική του στα άκρα.
Ο γνωστός illustrator ντύνει το νέο τραγούδι από το πρότζεκτ The Void Pacific Choir του Moby,“Are You Lost In The World Like Me?”, με εικόνες οι οποίες υπογραμμίζουν “πόσο αναίσθητοι έχουμε γίνει”, όπως ο ίδιος δηλώνει, απεικονίζοντας ρομποτικές αντιδράσεις σε σκηνές από περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης έως αυτοκτονίες.
Στη μέση, ένας χαρακτήρας, σχεδιασμένος σε μικρότερη κλίμακα από τους άλλους, ο οποίος εκτός από το να θυμίζει τον Moby, λειτουργεί ως η προσωποποίηση όσων νιώθουν χαμένοι, παγιδευμένοι σε αυτόν τον κόσμο που μοιάζει να ασχολείται μόνο με την εικόνα -τη δική του και των άλλων- και ειδικά, πώς αυτή προβάλλεται στην ψηφιακή, παράλληλη πραγματικότητα που έχουμε φτιάξει.
“Πριν από μερικά χρόνια είδα το βίντεο ‘Man’ του Steve Cutts και ήταν εκπληκτικό, με συνεπήρε. Έκανα μια έρευνα στο διαδίκτυο, βρήκα το email του και ταπεινά του ζήτησα να κάνει ένα βίντεο για εμένα”, είπε ο Moby. “Είμαι τυχερός που συμφώνησε. Το βίντεο που έφτιαξε είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα βίντεο που έχουν γίνει ποτέ για τα τραγούδια μου”.
Ο Cutts πρόσθεσε:
“Για μένα το video αφορά την αύξηση της εξάρτησής μας από την τεχνολογία και την ανθρώπινη αλληλεπίδραση σήμερα ή μάλλον, την έλλειψη αυτής. Εστιάζει στον τρόπο που η τεχνολογία μάς αλλάζει, στον τρόπο που έχουμε γίνει αναίσθητοι”.
Πρέπει να σημειωθεί ότι οι απόψεις για την τεχνολογία και την επίδρασή της στις ανθρώπινες κοινωνίες, διίστανται. Ορισμένοι θεωρούν τις αντιδράσεις υπερβολικές, σημειώνοντας ότι καθετί νέο αντιμετωπίζεται καχύποπτα. Άλλοι πιστεύουν ότι πράγματι, η ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας αλλάζει την ανθρώπινη φύση.
Το animation μάλλον κινείται στο μέσο αυτών των άκρων, θέτοντας τα σωστά ερωτήματα. Μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε ποιες είναι οι πραγματικές συνήθειες μας, χωρίς να καταδικάζει αυτήν καθ’ αυτήν την τεχνολογία, αλλά τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να τη χρησιμοποιούμε -περισσότερο ως φυλακή και μέσο αποξένωσης, παρά ως απελευθερωτή και μέσο εξανθρωπισμού.
Ο Moby και ο Cutts μας ρωτάνε ευθέως: “Αλήθεια, σε αυτόν τον κόσμο θέλεις να ζεις;”.

**********
Πηγήpathfinder
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

θρησκευτικά στ΄δημοτικού

 Στη σελίδα e class  , θα βρείτε ιδέες για τα μαθήματα στα θρησκευτικά της ΣΤ΄τάξης.
http://eclass31.weebly.com/thetarhoetasigmakappaepsilonupsilontauiotakappa940-sigmatau900.html#.WA5YLtSLSt8

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ - 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ (1ο δίωρο)

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ - 2.1 ΠΛΟΥΤΟΣ (1ο δίωρο): Προσδοκώμενα Μαθησιακά Αποτελέσματα Οι μαθητές/ μαθήτριες να: -    προσδιορίζουν τις θέσεις του Χριστιανισμού και άλλω...

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ - 2.3 ΣΥΜΒΙΩΣΗ (3ο δίωρο)

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ - 2.3 ΣΥΜΒΙΩΣΗ (3ο δίωρο): Προσδοκώμενα Μαθησιακά Αποτελέσματα Οι μαθητές/μαθήτριες να: -           αναδεικνύουν τις διαστάσεις της Ορθόδοξης χρι...

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016

Βίωμα

Η πλημμύρα της θείας αγάπης

«Ν’ αγαπήσομε τον Χριστό. Τότε από μέσα μας θα βγαίνει με λαχτάρα, με θέρμη, με θείο έρωτα το όνομα του Χριστού, θα φωνάζομε το όνομά Του μυστικά, αλάλητα. (…) Τότε παύουν τα λόγια. Είναι η εσωτερική σιωπή, η σιγή, που προηγείται, συνοδεύει και ακολουθεί τη θεία επίσκεψη, τη θεία ένωση και σύγκραση της ψυχής με το θείον. Όταν βρεθείς σ’ αυτή την κατάσταση, δεν χρειάζονται λόγια. Αυτό είναι κάτι που το ζεις. Κάτι που δεν εξηγείται. Μόνο αυτός που τη ζει αυτή την κατάσταση την καταλαβαίνει. Το αίσθημα της αγάπης σε πλημμυρίζει, σε ενώνει με τον Χριστό. Γεμίζεις από χαρά και αγαλλίαση, που δείχνει ότι έχεις μέσα σου τη θεία αγάπη, την τέλεια αγάπη. Η θεία αγάπη είναι ανιδιοτελής, απλή, αληθινή».


Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (2003). Βίος και Λόγοι. Χανιά: Ι.Μ. Χρυσοπηγής, σελ. 274-275. 


«Ξέρω ότι ο Ακίνητος κατεβαίνει·
Ξέρω ότι ο Αόρατος εμφανίζεται·
Ξέρω ότι αυτός που είναι έξω απ' όλη τη δημιουργία
Με παίρνει μέσα του και με κρύβει στην αγκαλιά του,
Και τότε βρίσκομαι έξω απ' όλο τον κόσμο.
Βλέπω τον Δημιουργό του κόσμου, ολόκληρο μέσα σε μένα τον ίδιο·
Και ξέρω ότι δεν θα πεθάνω, γιατί είμαι μέσα στη ζωή,
Έχω ολόκληρη τη Ζωή που ξεπηδάει από μέσα μου σαν πηγή.
Αυτός είναι στην καρδιά μου, είναι στον ουρανό:
Κι εκεί κι εδώ μου φανερώνεται με την ίδια δόξα».


Άγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος. Στο Γουέαρ, Κάλλιστος, Επίσκοπος Διοκλείας (71982). Ο Ορθόδοξος Δρόμος, Αθήνα: Επτάλοφος, σελ. 31. Ανακτήθηκε από http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/kallistos_dromos_kef1.html#a (11/8/2016). 




π. Θεμιστοκλής Αδαμόπουλος: Η απίστευτη Ιστορία του εκκολαπτόμενου ροκ σταρ που έγινε ιερέας.

Η συνέντευξη του επικεφαλής της Ελληνορθόδοξης Ιεραποστολής στην Σιέρρα Λεόνε, π. Θεμιστοκλή Αδαμόπουλου στο New Greek TV. Ο π. Θεμιστοκλής απέσπασε το ενδιαφέρον του Χόλυγουντ όταν έγινε γνωστή η απίστευτη μεταστροφή του: Από μπασίστας του αυστραλιανού ποπ/ροκ συγκροτήματος "Flies" και δηλωμένος άθεος, στράφηκε στον χριστιανισμό εν μια νυκτί.

*Το οπτικό υλικό από την Σιέρρα Λεόνε προέρχεται από το ενημερωτικό DVD του οργανισμού Paradise 4 Kids
   



   Στόχος της Χριστιανικής πίστης,

      είναι η απαλλαγή μας από ένα "ρ".

      Από Άγριοι να γίνουμε Άγιοι


πηγή facebook

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΟ 1.4 ΗΘΟΣ (4ο δίωρο)...

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΟ 1.4 ΗΘΟΣ (4ο δίωρο)...: Στην μικρή επίγεια ζωή του ο Χριστός δεν ανέχθηκε την  υποκρισία , τον  ηθικισμό , τη  τυπολατρία , τον  καθωσπρεπισμό  και την  κατάκριση ...

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ 1.1 ΕΠΙΣΤΗΜΗ (1ο δίωρο)

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ 1.1 ΕΠΙΣΤΗΜΗ (1ο δίωρο): Θ.Ε. 1 ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ (Επιστήμη, Τεχνολογία, Γενετική, Οικολογία) 1.1 ΕΠΙΣΤΗΜΗ (1 ο  δίωρο) Προσδοκώμενα Μαθησιακά Αποτελέσματα  Ο...

H παρεξηγημένη αγιότητα!


H Θ. Ευχαριστία είναι η κατ’ εξοχήν «κοινωνία αγίων», είναι το αποκορύφωμα του αγιασμού, όχι μόνο γιατί αυτή προσφέρει στον άνθρωπο την τελειότερη και πληρέστερη ένωση (σωματική και πνευματική) με τον μόνον άγιο, αλλά και διότι αποτελεί τον πιο τέλειο εικονισμό της Βασιλείας του Θεού…


Η λέξη «άγιος» ή «αγιότητα» παραπέμπει σε κάτι εντελώς άσχετο και ξένο προς την εποχή μας, προς τον πολιτισμό και τις αναζητήσεις του συγχρόνου ανθρώπου. Ποιος από τους γονείς της εποχής μας φιλοδοξεί να κάνει τα παιδιά του «άγιους»; Ποιο από τα σχολεία μας και τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα καλλιεργούν την αγιότητα ή την προβάλουν ως όραμα και πρότυπο; Ο «επιτυχημένος» άνθρωπος της εποχής μας, το ιδανικό της σύγχρονης παιδείας και του πολιτισμού μας, δεν είναι καν ο «καλός κι αγαθός» των κλασσικών χρόνων. Είναι εκείνος που εξασφαλίζει χρήματα, ανέσεις και κοινωνική προβολή - αυτό θέλουν οι γονείς από τα παιδιά τους, σ’ αυτό κυρίως αποβλέπουν τα εκπαιδευτικά μας συστήματα, αυτό καλλιεργούν τα μέσα επικοινωνίας, αυτό ονειρεύεται η πλειονότητα των νέων μας.
Πράγματι, σε μια κοινωνία, η οποία βιώνει ως το σοβαρότερο πρόβλημά της την ανεργία, και κυριαρχείται από το άγχος πώς να αυξήσει το κατά κεφαλήν εισόδημα, το να γίνεται λόγος για άγιους και αγιότητα αποτελεί πρόκληση, αν όχι πρόσκληση σε γέλωτα και χλευασμό. Ούτως, η αγιότητα αποτελεί ένα «λησμονημένο όραμα».
Λησμονημένο γιατί κάποτε υπήρχε, γιατί αυτό ενέπνεε τον πολιτισμό μας, διότι οι άνθρωποί μας άλλοτε ζούσαν με τους αγίους και αντλούσαν από αυτούς το μέτρο του πολιτισμού τους, αυτοί ήταν οι ήρωες, οι μεγάλοι πρωταθλητές, οι «διάσημοι ποδοσφαιριστές» και «σταρ» των χρόνων τους. Τώρα έχουν μείνει μόνο τα ονόματα των αγίων μας, και αυτά «κουτσουρεμένα» και αλλοιωμένα επί το ξενικώτερον, ενώ οι άνθρωποι προτιμούν πλέον να γιορτάζουν, όχι τις μνήμες των αγίων τους, μα τα δικά τους προσωπικά γενέθλια. Σε μια τέτοια εποχή τι να πει κανείς για την αγιότητα; Ο λόγος του θα πέσει στο κενό.
Μα, από το άλλο μέρος, πώς να μη μιλήσει κανείς για κάτι τόσο κεντρικό και θεμελιώδες για τη ζωή του χριστιανού; Γιατί η πίστη μας χωρίς τους αγίους παύει να υφίσταται. Διότι, αν λησμονήσουμε την αγιότητα, δεν απομένει από την Εκκλησία παρά ο ταυτισμός της με τον κόσμο, η «εκκοσμίκευσή της» είναι πλέον αναπόφευκτη.
Αλλά η αγιότητα δεν είναι μόνο «λησμονημένη» στις μέρες μας, είναι όταν και όπως γίνεται λόγος γι’ αυτήν, και παρεξηγημένη. Τι σημαίνει αγιότητα, όταν τη δει κανείς ως εικονισμό της Βασιλείας τού Θεού, ως βίωμα και πρόγευση των εσχάτων;

Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΗ ΑΓΙΟΤΗΤΑ
Αν ρωτήσει κανείς τυχαία τους ανθρώπους στον δρόμο τι αποτελεί κατά τη γνώμη τους «αγιότητα», η απάντηση που θα λάβει κατά κανόνα είναι περίπου η εξής: άγιος είναι εκείνος που δεν κάνει αμαρτίες, που τηρεί τον νόμο του Θεού, είναι ηθικός από κάθε άποψη, με μια φράση: «δεν αμαρτάνει». Σε ορισμένες περιπτώσεις στην έννοια της αγιότητας προστίθεται ένα στοιχείο και με χροιά μυστικισμού, σύμφωνα με την όποια άγιος είναι εκείνος που έχει εσωτερικά βιώματα, επικοινωνεί με το «θείον», περιέρχεται σε έκσταση και βλέπει πράγματα που δεν τα βλέπουν οι άλλοι άνθρωποι, με λίγα λόγια ζει υπερφυσικές καταστάσεις και ενεργεί υπερφυσικές πράξεις.
Έτσι η έννοια της αγιότητας φαίνεται να συνδέεται στη σκέψη των ανθρώπων με κριτήρια ηθικολογικά και ψυχολογικά. Όσο πιο ενάρετος είναι κανείς, τόσο πιο άγιος είναι. Και όσο πιο χαρισματικός είναι κάποιος και επιδεικνύει ικανότητες που δεν τις έχουν συνήθως οι άνθρωποι (όπως να διαβάζει τη σκέψη μας, να προβλέπει το μέλλον μας κ.λπ.), τόσο περισσότερο μας κάνει να τον θεωρούμε «άγιο». Το ίδιο ισχύει και αντίστροφα: όταν διαπιστώσουμε κάποιο ελάττωμα στον χαρακτήρα ή τη συμπεριφορά κάποιου (ότι τρώει πολύ, θυμώνει κ.λπ.), τότε τον διαγράφουμε από τους «αγίους». Ή αν δεν εκδηλώσει υπερφυσικές ικανότητες με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, μας ξενίζει και η σκέψη ακόμη ότι θα μπορούσε κάποιος να είναι άγιος.
Η κοινή και διαδεδομένη αυτή αντίληψη για την αγιότητα δημιουργεί ορισμένα βασικά ερωτηματικά, όταν τη θέσουμε στο φως του Ευαγγελίου, της πίστεως και της παραδόσεώς μας. Ας αναφέρουμε μερικά από αυτά:
1. Αν η αγιότητα συνίσταται κυρίως στην τήρηση των ηθικών αρχών, τότε γιατί ο Φαρισαίος κατακρίθηκε από τον Κύριο, ενώ δικαιώθηκε ο Τελώνης στη γνωστή σε όλους μας παραβολή; Συνηθίζουμε να αποκαλούμε τον Φαρισαίο «υποκριτή», αλλά στην πραγματικότητα δεν έλεγε ψέματα, όταν ισχυριζόταν ότι τηρούσε πιστά τον Νόμο, ότι έδινε το 1/10 της περιουσίας του στους πτωχούς και ότι τίποτε από όσα του ζητούσε ο Θεός ως πιστός Ιουδαίος δεν παρέλειπε να εφαρμόσει. Όπως επίσης δεν έλεγε ψέματα όταν χαρακτήριζε τον τελώνη αμαρτωλό - όπως και ο τελώνης τον εαυτό του - γιατί πράγματι ο τελώνης ήταν άδικος και παραβάτης των ηθικών κανόνων.
2. Παρόμοιο ερώτημα προκύπτει και από τη χρήση του όρου «άγιος» από τον Απόστολο Παύλο στις επιστολές του. Απευθυνόμενος στους χριστιανούς της Κορίνθου, της Θεσσαλονίκης, της Γαλατίας κ.λπ., ο Παύλος τους καλεί «αγίους». Στη συνέχεια όμως των επιστολών αυτών κατονομάζει μύρια όσα ηθικά ελαττώματα των χριστιανών αυτών, τα οποία και επικρίνει δριμύτατα. Στην προς Γαλάτας μάλιστα επιστολή φαίνεται ότι η ηθική κατάσταση των εκεί «αγίων» ήταν τόσο απογοητευτική, ώστε να αναγκάζεται ο Παύλος να τους γράψει: «ει γαρ αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε μη υπ’ αλλήλων αναλωθείτε»! Πώς συμβαίνει να καλούνται οι πρώτοι χριστιανοί «άγιοι», όταν είναι βέβαιο ότι η καθημερινή τους ζωή δεν ήταν σύμφωνη με τις επιταγές της ίδιας της πίστεώς τους; Θα διανοείτο άραγε κανείς στις μέρες μας να καλούσε «άγιον» έναν από τους χριστιανούς;
3. Αν η αγιότητα συνδέεται με υπερφυσικά χαρίσματα, τότε θα μπορούσε να την αναζητήσει και να τη βρει κανείς και έξω από την Εκκλησία. Είναι γνωστό ότι και τα πονηρά πνεύματα ενεργούν υπερφυσικές πράξεις. Οι άγιοι δεν είναι μάντεις και φακίρηδες, ούτε κρίνεται η αγιότητα τους από τέτοια «χαρίσματα». Υπάρχουν άγιοι της Εκκλησίας μας για τους οποίους δεν αναφέρονται θαύματα, ενώ υπήρξαν θαυματοποιοί, οι οποίοι ποτέ δεν αναγνωρίστηκαν ως άγιοι. Είναι, σχετικά, πολύ ενδιαφέροντα όσα γράφει ο Απόστολος Παύλος στην Α’ επιστολή του προς τους Κορινθίους, οι οποίοι, όπως πολλοί σήμερα, εντυπωσιάζονταν από υπερφυσικές ενέργειες: «και εάν έχω πίστιν ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί». Το να διατάξεις ένα βουνό να μετακινηθεί, είχε πει ο Κύριος ότι είναι δυνατόν, αν έχεις πίστη «ως κόκκον σινάπεως». Δεν είναι όμως από μόνο του δείγμα αγιότητας, δεν είναι τίποτα «ουδέν», αν δεν υπάρχει η προϋπόθεση της αγάπης, κάτι δηλαδή που οποιοσδήποτε άνθρωπος χωρίς θαυματουργικές ικανότητες μπορεί να έχει. Θαυματουργία και αγιότητα δεν ταυτίζονται, ούτε συνυπάρχουν κατ’ ανάγκη.
4. Παρόμοια ερωτηματικά δημιουργούνται από τη σύνδεση της αγιότητας με ασυνήθεις και «μυστικές» ψυχολογικές εμπειρίες. Πολλοί ανατρέχουν σήμερα στις ανατολικές θρησκείες για να συναντήσουν εξαϋλωμένους «γκουρού», ανθρώπους εξαίρετης αυτοπειθαρχίας, ασκήσεως και προσευχής. Η Εκκλησία μας δεν τους θεωρεί αυτούς αγίους, όσο βαθιές και υπερφυσικές και αν είναι οι εμπειρίες τους, και όσο σπουδαία και αν είναι η αρετή τους.
Έτσι τελικά τίθεται το ερώτημα: υπάρχουν άγιοι εκτός της Εκκλησίας; Αν η λέξη «άγιος» σημαίνει αυτό που γενικά ο κόσμος νομίζει και που περιγράφουμε πιο πάνω (δηλαδή ηθικός βίος, υπερφυσικά χαρίσματα και υπερφυσικές εμπειρίες), τότε πρέπει να ομολογήσουμε ότι υπάρχουν άγιοι και εκτός της Εκκλησίας (Ίσως μάλιστα συχνότερα εκτός παρά εντός). Αν πάλι θελήσουμε να πούμε ότι η αγιότητα είναι δυνατή μόνο στην Εκκλησία, τότε πρέπει να αναζητήσουμε το νόημα της αγιότητας πέρα από τα κριτήρια που αναφέρουμε πιο πάνω, πέρα δηλαδή από την ηθική τελειότητα και τις υπερφυσικές δυνάμεις και εμπειρίες.
Ας δούμε, λοιπόν, πώς αντιλαμβάνεται ή Εκκλησία μας την αγιότητα.
Ο όρος «άγιος» έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Η ρίζα της λέξεως στην ελληνική γλώσσα είναι το αγ-, από το οποίο παράγονται μια σειρά από όρους, όπως το αγνός, το άγος κ.λπ. Τη βαθύτερη σημασία της ρίζας αυτής την κρατάει το ρήμα άζεσθαι, που σημαίνει το δέος σε μια απόκρυφη και φοβερή δύναμη (Αισχύλου, Ευμ. 384 κ. έ.), το σέβας προς τον φορέα της Δύναμης (Ομήρου, Οδύσ. 9,200 κ. έ.) κ.λπ. Έτσι στον αρχαίο ελληνισμό η αγιότητα συνδέεται με τη δύναμη, με αυτό που ο Otto αποκαλεί mysterium fascinosum et tremendum - αυτό που προκαλεί ταυτόχρονα έλξη και φόβο.
Στην Παλαιά Διαθήκη η σημιτική λέξη, που μεταφράζεται από τους Εβδομήκοντα με το «άγιος» είναι το godes, που συγγενεύει με την ασσυριακή kuddushu, και που δηλώνει «κόβω, χωρίζω», διακρίνω ριζικά, καθαιρώ (εξ ου και η σύνδεση με την καθαρότητα και αγνότητα). Τα άγια πράγματα είναι αυτά που τα ξεχωρίζει κανείς από τα υπόλοιπα - κυρίως στη λατρεία - και τα αφιερώνει στον Θεό.
Έτσι η Αγία Γραφή προχωρεί πέρα από την ψυχολογική σημασία που συναντούμε στους αρχαίους Έλληνες (το δέος, τον φόβο, τον σεβασμό προς μια ανώτερη δύναμη) και συνδέει την έννοια του «αγίου» με την απόλυτη ετερότητα, το απολύτως Άλλο, πράγμα που τελικά οδηγεί την Αγία Γραφή στην ταύτιση του «αγίου» με τον ίδιο τον Θεό, στην απόλυτη υπερβατικότητα σε σχέση με τον κόσμο. Άγιος είναι μόνο ο Θεός, και απ’ Αυτόν και μόνο και τη σχέση μαζί Του πηγάζει κάθε αγιότητα. Για να δηλωθεί μάλιστα με έμφαση η πίστη αυτή στην Παλαιά Διαθήκη (Ησαΐας, ο προφήτης της αγιότητας του Θεού) καλεί τον Θεό τρεις φορές άγιο: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, που σημαίνει στη μορφή του εβραϊσμού, της τριπλής επαναλήψεως, απείρως άγιος (πρβ. το 777 και το αντίθετό του 666, για το οποίο τόσος λόγος και τόσος τρόμος γίνεται σήμερα).
Συνεπώς για την Αγία Γραφή η αγιότητα ταυτίζεται με τον Θεό και όχι με τον άνθρωπο ή τα ιερά πράγματα, όπως στον αρχαίο Ελληνισμό, γίνεται πρόσωπο, και μάλιστα στους Πατέρες της Εκκλησίας ταυτίζεται με την Αγία Τριάδα, με την οποία οι Πατέρες ταυτίζονται και το τρεις φορές άγιος τού Προφήτη Ησαΐα. Η αγιότητα, συνεπώς, για τη χριστιανική πίστη δεν είναι ανθρωποκεντρική, αλλά θεοκεντρική, και δεν εξαρτάται από τα ηθικά επιτεύγματα του ανθρώπου, όσο σπουδαία και αν είναι αυτά, αλλά από τη δόξα και τη χάρη του Θεού, από τον βαθμό της προσωπικής σχέσεώς μας με τον προσωπικό Θεό. (Για τον λόγο αυτό και η Θεοτόκος ονομάζεται «Παναγία» ή και «Υπεραγία» - όχι για τις αρετές Της, αλλά γιατί αυτή, περισσότερο από κάθε άλλον άνθρωπο, ενώθηκε προσωπικά με τον άγιο Θεό δίνοντας σάρκα και αίμα στον Υιό του Θεού).
Η αγιότητα λοιπόν δεν είναι για την Εκκλησία ατομικό κτήμα κανενός, όσο «άγιος» κι αν είναι κανείς στη ζωή του, αλλά θέμα σχέσεως προσωπικής με τον Θεό. Ο Θεός κατά την ελεύθερη βούλησή Του αγιάζει όποιον Εκείνος θέλει, χωρίς να εξαρτάται ο αγιασμός από κάτι άλλο, παρά μόνο από την ελεύθερη θέληση του αγιασμένου. Όπως τονίζει ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, οι άνθρωποι δεν συνεισφέρουμε τίποτε άλλο εκτός από την προαίρεσή μας, χωρίς την οποία ο Θεός δεν ενεργεί, ο δε κόπος και η άσκησή μας δεν παράγει ως αποτέλεσμα την αγιότητά μας, αφού μπορούν να αποδειχθούν σκύβαλο χωρίς καμιά αξία.
Αυτή η ταύτιση της αγιότητας με τον ίδιο τον Θεό, στη χριστιανική πίστη οδηγεί στη σύνδεσή της με την ίδια τη δόξα του Θεού. Αγιότητα σημαίνει πλέον το να δοξασθεί ο Θεός από όλο τον κόσμο. Δεν είναι τυχαίο ότι ως πρώτο αίτημα της Κυριακάτικης προσευχής δεν είναι άλλο από το «αγιασθήτω το όνομά Σου». Αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι η προσευχή αυτή είναι εσχατολογική, δηλαδή αναφέρεται στην τελική κατάσταση του κόσμου, είναι σαφές ότι αυτό που ζητούμε στο «Πάτερ ημών» είναι να δοξασθεί ο Θεός από όλο τον κόσμο, να έλθειη στιγμή που όλος ο κόσμος θα πει μαζί με τα Χερουβείμ αυτό που είδε και άκουσε ο Ησαΐας στο όραμά του: «Άγιος, άγιος, άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης σου! ωσαννά εν τοις υψίστοις».
Οι άγιοι δεν επιζητούν τη δική τους δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Ο Θεός δοξάζει τους αγίους, όχι με τη δική τους δόξα, αλλά με την ίδια Του τη δόξα. Οι άγιοι αγιάζονται και δοξάζονται όχι με μια αγιότητα και μια δόξα που πηγάζει από μέσα τους, αλλά με την αγιότητα και τη δόξα του ίδιου του Θεού (πρβ. βυζαντινή αγιογραφία - χρήση φωτός απ’ έξω προς τα έσω κ.λπ.). Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τη θέωση των αγίων.
Όπως αποσαφηνίστηκε κατά τις ησυχαστικές έριδες του 14ου αιώνα, σε αντίθεση προς τη δυτική θεολογία, η οποία έκανε λόγο για «κτιστή» χάρη, δηλαδή χάρη και δόξα που ανήκει στην ίδια τη φύση των ανθρώπων δοσμένη από τον Θεό κατά τη δημιουργία, η Ορθόδοξη θεολογία, όπως την ανέπτυξε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και οι άλλοι ησυχαστές των χρόνων εκείνων, αντιλαμβάνεται το φως που βλέπουν οι άγιοι και τη δόξα που τους περιβάλλει ως «άκτιστες» ενέργειες του Θεού, δηλαδή ως το φως και τη δόξα αυτού του ίδιου τού Θεού. Ο πραγματικός άγιος, είναι εκείνος που δεν επιζητεί με κανένα τρόπο τη δική του δόξα, αλλά μόνο τη δόξα του Θεού. Όταν επιζητεί κανείς τη δική του δόξα, χάνει την αγιότητά του, γιατί σε τελική ανάλυση δεν υπάρχει άλλος άγιος εκτός από τον Θεό. Αγιότητα σημαίνει μετοχή και κοινωνία στην αγιότητα του Θεού - αυτό σημαίνει άλλωστε θέωση. Κάθε αγιότητα που στηρίζεται στις αρετές μας, στην ηθική μας, στα προσόντα μας, στην άσκησή μας κ.λπ. είναι δαιμονική, και δεν έχει καμιά σχέση με την αγιότητα της Εκκλησίας μας. Από τις παρατηρήσεις αυτές γίνεται φανερό γιατί η κατ’ εξοχήν πηγή της αγιότητας βρίσκεται στη Θεία Ευχαριστία. Ας αναλύσουμε κάπως τη θέση αυτή.
Είπαμε ότι δεν υπάρχει άλλη αγιότητα από εκείνη του Θεού, και ότι οι άγιοι δεν διαθέτουν δική τους αγιότητα, αλλά μετέχουν στην αγιότητα του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι στην Εκκλησία δεν έχουμε αγίους, παρά μόνον με την έννοια των ηγιασμένων.
Όταν τον 4ο αιώνα μ.Χ. γίνονταν συζητήσεις σχετικά με τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος, το κύριο επιχείρημα του αγίου Αθανασίου, για να αποδείξει ότι το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός και όχι κτίσμα, ήταν ότι το Άγιο Πνεύμα δεν αγιάζεται, αλλά μόνον αγιάζει. Αν αγιαζόταν, θα ήταν κτίσμα, διότι τα κτίσματα, και συνεπώς και οι άνθρωποι, δεν αγιάζουν, αλλά αγιάζονται. Ο Χριστός στην αρχιερατική προσευχή Του, που διασώζεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο και την ακούμε στο πρώτο από τα «δώδεκα Ευαγγέλια» της Μ. Πέμπτης, λέγει τη βαρυσήμαντη φράση προς τον Πατέρα: «υπέρ αυτών (των μαθητών και των ανθρώπων, κατ’ επέκταση) εγώ αγιάζω εμαυτόν, ίνα και αυτοί ώσιν ηγιασμένοι εν αληθεία». Τα λόγια αυτά λέγονται λίγο πριν από το Πάθος και σε σχέση με τον Μυστικό Δείπνο, έχουν δε ευχαριστιακό νόημα: ο Χριστός με τη θυσία Του αγιάζει ο ίδιος (ως Θεός) τον εαυτό Του (ως άνθρωπος) για ν’ αγιασθούμε εμείς κοινωνώντας το σώμα και το αίμα Του. Με τη συμμετοχή μας στη Θεία Ευχαριστία αγιαζόμεθα, δηλαδή γινόμαστε άγιοι κοινωνώντας με τον έναν και μόνον άγιο, τον Χριστό.
Ίσως δεν υπάρχει πιο αποκαλυπτικό σημείο της ζωής του χριστιανού του τι είναι αγιότητα, από την εκφώνηση του ιερέως, όταν υψώνει το Τίμιο Σώμα λίγο πριν από τη Θ. Κοινωνία: «τα άγια τοις αγίοις», δηλαδή το Σώμα του Χριστού και το Αίμα Του είναι άγια και προσφέρονται στους «άγιους», τα μέλη της Εκκλησίας προς κοινωνίαν. Η απάντηση του λαού στην εκφώνηση αυτή είναι συγκλονιστική, και συνοψίζει όσα είπαμε πιο πάνω: «εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός». Ένας είναι μόνον άγιος, ο Χριστός - εμείς είμαστε αμαρτωλοί - και η αγιότητά Του, στην οποία καλούμεθα να συμμετάσχουμε και εμείς οι αμαρτωλοί, δεν αποβλέπει σε τίποτε άλλο από τη δόξα τού Θεού (εις δόξαν Θεού Πατρός). Την ώρα εκείνη η Εκκλησία βιώνει την αγιότητα στο αποκορύφωμά της. Με την ομολογία «εις άγιος», κάθε αρετή μας και κάθε αξία μας εκμηδενίζονται μπροστά στην αγιότητα του μόνου άγιου. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσερχώμεθα στη Θ. Κοινωνία χωρίς προπαρασκευή και αγώνα για την άξια προσέλευσή μας. Σημαίνει όμως ότι όσο και αν προετοιμαστούμε, δεν γινόμαστε άγιοι προτού κοινωνήσουμε. Η αγιότητα δεν προηγείται της ευχαριστιακής κοινωνίας, αλλ’ έπεται. Αν είμαστε άγιοι πριν κοινωνήσουμε, τότε προς τι η Θ. Κοινωνία; Μόνον η μετοχή στην αγιότητα του Θεού μας αγιάζει, και αυτό είναι που μας προσφέρει η Θ. Κοινωνία. Από την παρατήρηση αυτή πηγάζει μια σειρά από αλήθειες που έχουν σχέση με το θέμα μας.
Η πρώτη είναι ότι κατανοούμε με τον τρόπο αυτό γιατί, όπως αναφέραμε στην αρχή της ομιλίας μας, στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου όλα τα μέλη της Εκκλησίας καλούνται «άγιοι», παρά το ότι δεν χαρακτηρίζονται από ηθική τελειότητα. Εφ’ όσον αγιότητα για τους ανθρώπους σημαίνει μετοχή στην αγιότητα του Θεού, όπως αυτή προσφέρεται από τον Χριστό, ο Οποίος υπέρ ημών αγιάζει εαυτόν με τη θυσία Του, όλα τα μέλη της Εκκλησίας, που μετέχουν στον αγιασμό αυτό μπορούν να καλούνται «άγιοι».
Με την ίδια «λογική», στη γλώσσα της Εκκλησίας ήδη από τους πρώτους αιώνες και τα στοιχεία της Ευχαριστίας έλαβαν το όνομα «τα άγια» (πρβ. τα άγια τοις αγίοις»), παρά το ότι από τη φύση τους δεν είναι άγια. Και με την ίδια αιτιολογία η Εκκλησία πολύ νωρίς επίσης απένειμε τον τίτλο «άγιος» στους επισκόπους. Πολλοί σκανδαλίζονται σήμερα όταν λέμε «ο άγιος δείνα» (ένας δημοσιογράφος που είχε ως κύριο έργο του να προβάλλει σκάνδαλα επισκόπων, είχε καθιερώσει τη γραφή ο άγιος - εντός εισαγωγικών - δείνα. Πλήρης άγνοια της σημασίας του όρου άγιος). Ο επίσκοπος καλείται κατ’ αυτόν τον τρόπο όχι για τις αρετές του, αλλά γιατί εικονίζει στη Θ. Ευχαριστία τον μόνον άγιο, ως εικών του Χριστού και ως καθήμενος εις τόπον και τύπον Θεού, κατά τον άγιο Ιγνάτιο. Η θέση του επισκόπου στη Θ. Ευχαριστία είναι εκείνη που δικαιολογεί τον τίτλο «άγιος». Ο Ορθόδοξος λαός, πριν υποστεί τη διάβρωση του ευσεβισμού, δεν είχε καμία δυσκολία να χρησιμοποιεί τη γλώσσα του εικονισμού, και βλέπει τον ίδιο τον Χριστό στο πρόσωπο εκείνου, που τον εικονίζει μέσα στη Θ. Λειτουργία, δηλαδή στον επίσκοπο.
Έτσι η Θ. Ευχαριστία είναι η κατ’ εξοχήν «κοινωνία αγίων». Σ’ αυτήν αποβλέπει η άσκηση των οσίων, η οποία δεν είναι ποτέ σκοπός, αλλά μέσο προς τον σκοπό, που είναι η ευχαριστιακή κοινωνία. Το σημείο αυτό λησμονείται και παραβλέπεται από πολλούς σύγχρονους θεολόγους, ακόμα και Ορθοδόξους, οι οποίοι, ιδιαίτερα στις μέρες μας, τείνουν να ταυτίσουν την αγιότητα με την άσκηση.
Η περίπτωση της οσίας Μαρίας της Αιγύπτιας όμως είναι εύγλωττη. Επί σαράντα χρόνια ασκήθηκε σκληρά για να καθαρθεί από τα πάθη, αλλά όταν κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων από τον άγιο, τότε ετελεύτησε τον βίο έχοντας αγιασθεί. Ο σκοπός της ασκήσεώς της ήταν η ευχαριστιακή κοινωνία. Θα ήταν αγία η οσία Μαρία, αν είχε καθαρθεί από τα πάθη αλλά δεν είχε κοινωνήσει; Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική.
Αλλά η Θ. Ευχαριστία είναι το αποκορύφωμα του αγιασμού, όχι μόνο γιατί αυτή προσφέρει στον άνθρωπο την τελειότερη και πληρέστερη ένωση (σωματική και πνευματική) με τον μόνον άγιο, αλλά και διότι αποτελεί τον πιο τέλειο εικονισμό της Βασιλείας τού Θεού, δηλαδή της καταστάσεως εκείνης, στην οποία θα αγιάζεται και θα δοξάζεται από όλη την κτίση αιώνια και αδιάκοπα ο «άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαβαώθ».

Του Σεβ. Μητροπολίτη Περγάμου 
κ. Ιωάννου (Ζηζιούλα)
πηγή:εδώ

το βρήκαμε εδώ  http://imverias.blogspot.gr/2012/05/h_31.html?spref=bl

Πιάστηκες ἀπό τό χέρι τοῦ Θεοῦ

Πιάστηκες ἀπό τό χέρι τοῦ Θεοῦ - Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος


Μή τεντώνεις τά χέρια σου στον οὐρανό, ἀλλά στά 

χέρια τῶν φτωχῶν. Ἄν ἐκτείνεις τά χέρια σου στά 

χέρια τῶν φτωχῶν, πιάστηκες ἀπό τό χέρι τοῦ 

Θεοῦ.
Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος


πηγή   http://anastasiosk.blogspot.gr/2016/10/blog-post_52.html?spref=bl

Σκοπός είναι η συνάντηση του Θεού

Σκοπός είναι η συνάντηση του Θεού - Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

Η αναζήτηση του Θεού δεν είναι σκοπός. Σκοπός 

είναι η συνάντηση του Θεού. Η αναζήτηση Του 

αποτελεί τη διαδρομή.

Από την άλλη πλευρά, διαδρομή κάνει κυρίως ο 

Θεός, όχι τόσο εμείς. Αυτός κινείται προς εμάς μέσα 

από γεγονότα, ευκαιρίες, ανθρώπους, σημεία κ.λπ. 

Εμείς προσδοκούμε τη συνάντηση και απλά 

γρηγορούμε.  Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι 

να περιμένουμε και να έχουμε ανοιχτά τα μάτια 

μας για να Τον αναγνωρίσουμε. Δεν αποτελεί δικό 

μας κατόρθωμα η συνάντηση με τον Θεό, αλλά ανταπόκριση στη χάρι Του. Γι' αυτό 

και η εμπειρία της δεν συνοδεύεται με καύχηση αλλά με ακόμη μεγαλύτερη 

ταπείνωση.

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

πηγή http://anastasiosk.blogspot.gr/2016/10/blog-post_967.html?spref=bl

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

β΄γυμνασίου «ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΕΙΚΟΝΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟ;»

ΚΑΘΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΙΝΑ ΠΟΙΩΣΙΝ ΥΜΙΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΚΑΙ ΥΜΕΙΣ ΠΟΙΕΙΤΕ ΑΥΤΟΙΣ ΟΜΟΙΩΣ


Το κείμενο ανήκει στον  από την εξαιρετική σελίδα ΒΗΜΑΤΑ  και θα μπορούσαμε να την αξιοποιήσουμε στην ενότητα της α΄λυκείου για την έννοια της αυτογνωσίας .


                Στη  σημερινή πραγματικότητα οι άνθρωποι ζητούμε από τους συνανθρώπους μας να μας φέρονται όπως εμείς θέλουμε. Έχουμε προσδοκίες από αυτούς. Συχνά δημιουργούμε στο νου και την καρδιά μας μία φαντασιακή κατάσταση για το ποιοι είμαστε και πώς φερόμαστε στους άλλους ή έχουμε την εντύπωση ότι οι άνθρωποι καταλαβαίνουν τα αισθήματα αγάπης, τα οποία τρέφουμε προς αυτούς, ή, κι αντίστροφα, ότι δεν καταλαβαίνουν πόσο υποκριτικά και εγωκεντρικά τους φερόμαστε και έτσι μπορούμε να έχουμε απαιτήσεις από αυτούς, χωρίς εκείνοι να αισθάνονται, όπως πιστεύουμε, ότι μπορούν να μας αρνηθούν. Αυτό συμβαίνει διότι υποχωρεί η δύναμη των κριτηρίων της συνείδησής μας. Αντί να ζούμε την αλήθεια, τη φανταζόμαστε ή την σχηματοποιούμε με τέτοιο τρόπο ώστε να ζούμε σε μία ψευδαίσθησή της. Κι έτσι εύκολα έχουμε παράπονα από τους άλλους, αλλά και εκείνοι από εμάς.
                Η αυθεντική χριστιανική παράδοση αποτυπώνεται σε ένα λόγο του Χριστού:  «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» (Λουκ. 6, 31). «Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να συμπεριφέρεστε κι εσείς σ’  αυτούς». Είναι ένας λόγος δύσκολος, διότι προϋποθέτει αυτογνωσία σ’  εμάς και την ίδια στιγμή επίγνωση του πώς φερόμαστε και πώς θα θέλαμε να μας φέρονται. Είναι ένας λόγος ο οποίος μας προσγειώνει στην αλήθεια. Και η αλήθεια δεν είναι  εύκολη υπόθεση, γιατί προϋποθέτει έξοδο από την αυτάρκεια της σχετικής τελειότητας, στην οποία θεωρούμε ότι βρίσκεται ο εαυτός μας.
Γιατί να έχουν παράπονα οι άλλοι από εμάς, ενώ εμείς είμαστε τόσο καλοί και φερόμαστε τόσο άψογα απέναντί τους; Ή, ακόμη κι αν κάτι δεν έχουμε κάνει όπως θα το ήθελαν, είναι δυνατόν να διαγράφουν από την μνήμη και την πεποίθησή τους τα όσα τους έχουμε προσφέρει; Μήπως εκείνοι αξίζουν την αγάπη μας και την καλή μας συμπεριφορά έναντί τους;  Γιατί να απαιτούν από εμάς να υπερβούμε τον εαυτό μας ή να δείξουμε ότι είμαστε καλοί, ενώ εκείνοι δεν έχουν κάνει κάτι ιδιαίτερο για να δικαιούνται την δική μας καλή στάση; Τα ερωτήματα αυτά ουσιαστικά περιγράφουν και το μέγεθος της κρίσης που χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Το γιατί οι άνθρωποι είμαστε εύκολοι σε παράπονα εις βάρος των άλλων. Το γιατί δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Αλλά και γιατί δεν μπορούμε τελικά να αρκεστούμε στα λίγα που μας δίδονται ή και να δούμε πόσο λίγα προσφέρουμε εμείς.
Ο λόγος του Χριστού είναι η απάντηση. Αν σκεφτόμασταν πώς θέλουμε οι άνθρωποι να μας φέρονται, θα αντιλαμβανόμασταν ότι προσπαθούμε να μπούμε στη θέση τους. Και αυτό είναι ήδη έξοδος από το «εγώ» μας, είναι αγάπη. Δεν είναι απλώς μία επικοινωνιακή προσέγγιση του άλλου, για να λειτουργήσουμε ιδιοτελώς. Είναι ένα βαθύ ενδιαφέρον για το πρόσωπό του. Γιατί εκεί είναι το ουσιώδες του λόγου του Κυρίου. Δείτε τον άλλον ως πρόσωπο. Προσπαθήστε να καταλάβετε πώς σκέφτεται και τι ζητά. Πώς θα ήθελε να του φέρεστε. Μην έχετε γνώμονα το «εγώ», αλλά το «συ». Αυτό είναι άνοιγμα στην αλήθεια του άλλου. Έτσι παύουμε να έχουμε ψευδαισθήσεις για το ποιος είναι και τι ζητά, παύουμε να προβάλουμε σ’  αυτόν ό,τι νομίζουμε εμείς ότι είναι και θέλει.
Η συμπεριφορά είναι θέμα παιδείας. Αρχών. Στάσης ζωής. Η χριστιανική πρόταση είναι στηριγμένη στην αγάπη και στην αλήθεια. Καλούμαστε να φερθούμε στον άλλο με αγάπη. Αυτό δε σημαίνει ότι θα κάνουμε ό,τι θέλει, αλλά ό,τι μπορούμε και ό,τι είναι ωφέλιμο γι’  αυτόν. Οι άνθρωποι έχουμε όρια, δυνατότητες και δυνάμεις. Μπορούμε να φερθούμε στους άλλους με βάση αυτά. Τα όρια είναι η φιλοσοφία ζωής μας. Οι δυνατότητες είναι αυτά που θα μπορούσαμε να κάνουμε. Και οι δυνάμεις μας είναι ό,τι αντέχουμε να κάνουμε. Η αλήθεια λοιπόν έχει να κάνει με αυτά τα τρία στοιχεία. Αν στη συμπεριφορά μας συνδυάζουμε την αλήθεια και την αγάπη, τότε ακόμη κι αν η στάση μας δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις τω ν άλλων, θα γνωρίζουν ότι κάνουμε ό,τι μπορούμε και ό,τι κρίνουμε ότι θα τους ωφελήσει. Πάντως δε σκεφτόμαστε με κριτήριο τη δική μας υστεροβουλία.
Έχει σημασία να σκεφτούμε πώς θα θέλαμε να μας φέρονται οι άνθρωποι. Και εδώ υπεισέρχεται το κριτήριο της αυτογνωσίας. Μας ενδιαφέρει το ευχάριστο μόνο ή και το ωφέλιμο; Το υποκριτικό το οποίο δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι οι άλλοι μας αγαπάνε ή το αληθινό, το οποίο μπορεί και να μας στενοχωρήσει, όμως θα μας ωφελήσει;  Πόσο είμαστε έτοιμοι να παλέψουμε έναντι ενός εαυτού που ζητά την ευκολία, την άνεση και την ευχαρίστηση και όχι τον κόπο; Αν μπορούμε, μέσα από την πνευματική ζωή να εργαστούμε αληθινά με τον εαυτό μας, τότε θα διαμορφώσουμε κριτήρια που θα μας επιτρέπουν να βλέπουμε τους άλλους διαφορετικά. Όχι στην προοπτική των απαιτήσεων από αυτούς, αλλά στη δυνατότητα δοξολογίας και ευχαριστίας προς τον Θεό για κάθε τι που επιτρέπει να μας δίδεται από εκείνους. Διότι αυτός είναι ο τελικός σκοπός των ανθρώπινων σχέσεων. Να μπορούμε να δοξάζουμε με τους συνανθρώπους μας τον Θεό της αγάπης, που μέσω εκείνων και μέσω ημών μας δίδει τη δυνατότητα της κοινωνίας και την εργασία της σωτηρίας. Κάποτε κι μέσα από τις θλίψεις που οι άλλοι μας προκαλούν.
Το τελικό ερώτημα έχει να κάνει με το τι θα πράξουμε σε περίπτωση που εμείς αγαθοποιούμε και οι άλλοι μας φέρονται άσχημα. Ο Χριστός είναι και πάλι ξεκάθαρος. Ακόμη κι αν δε βρίσκετε αυτό που ζητάτε από τους άλλους, εσείς πράξτε αυτό που θα θέλατε να δείτε από εκείνους. Ο Χριστός κηρύττει και δείχνει με τη δική Του πορεία τον κόσμο ότι η συγχώρεση και την ίδια στιγμή η αγαθοποιία, δηλαδή η καλοσύνη, είναι τα κλειδιά της αυθεντικής χριστιανικής ζωής. Δεν εξαρτάται από τους άλλους η πορεία μας, αλλά από εμάς. Δρόμος δύσκολος, όχι όμως μοναχικός. Διότι αυτός που πιστεύει έχει και ως παράδειγμα και ως βοηθό τον Κύριό μας, ο Οποίος στηρίζει εν τη καρδία και με τη χάρη Του, κάποτε  με έναν  μυστικό και κάποτε με έναν εμφανή τρόπο (κυρίως με την εμφάνιση στη ζωή ανθρώπων που ανταποδίδουν αγάπη, μετά από μία θλίψη από άλλους) όποιον είναι αποφασισμένος να ζήσει αληθινά χριστιανικά.
Ας αναλογιστούμε την πορεία του εαυτού μας και των σχέσεών μας με τους άλλους σ’   αυτή την προοπτική και τη διαφορετικότητα της κοινωνίας μας και ας πάρουμε τις αποφάσεις μας. Ο κόσμος δεν αλλάζει μαζικά, αλλά προσωπικά.

Κέρκυρα, 2 Οκτωβρίου 2016

ΠΗΓΉ http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/2016/10/blog-post.html?spref=bl

Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΟ / 1.2 AΥΤΟΓΝΩΣΙΑ (2ο...

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Α' ΛΥΚΕΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ - ΠΡΟΣΩΠΟ / 1.2 AΥΤΟΓΝΩΣΙΑ (2ο...:  ΣΚΟΠΟΣ - ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ   Οι μαθητές/ μαθήτριες να: -    συνδέουν την αυτογνωσία με τη γνώση του άλλου, του κόσμου,...

SearchCulture.gr: Αναζήτηση σε ανοιχτό ψηφιακό πολιτιστικό περιεχόμενo

Το SearchCulture.gr είναι μια ανοικτή διαδικτυακή πύλη που προσφέρει κεντρική πρόσβαση και ενιαία αναζήτηση σε ψηφιακό πολιτιστικό περιεχόμενο που παράγεται στη χώρα μας από έγκριτους φορείς.

5c0dd6b533d996e7fa215f5d2f9cb983
Ο συσσωρευτής (Aggregator) που αναπτύχθηκε από το ΕΚΤ συσσωρεύει μεταδεδομένα που εξασφαλίζουν πρόσβαση σε ψηφιακό ή ψηφιοποιημένο περιεχόμενο, ποικίλων τύπων, από τους πολιτιστικούς φορείς που το παράγουν και τα διαθέτει στο ευρύ κοινό μέσω ενός σύγχρονου και φιλικού περιβάλλοντος που διαθέτει προηγμένες λειτουργίες αναζήτησης και εξελιγμένες δυνατότητες πλοήγησης.
Το περιεχόμενο που συσσωρεύεται στο SearchCulture.gr υπόκειται σε ελέγχους ποιότητας και σημασιολογικό εμπλουτισμό, ώστε να εξασφαλίζεται πλήρως η συμμόρφωση του με προδιαγραφές διαλειτουργικότητας, περιγραφής μεταδεδομένων ανάλογα με τον τύπο, ψηφιακής επιμέλειας περιεχομένου, ενώ για τη διάθεσή του και την επανάχρηση εφαρμόζονται διεθνείς πολιτικές.
Με το σύνολο των υπηρεσιών και διεργασιών  αναδεικνύεται η ψηφιακή μας κληρονομιά μέσω σύγχρονων τεχνολογιών και υποδομών και διασφαλίζει στο διηνεκές το αποτέλεσμα μεγάλων έργων ψηφιοποίησης που χρηματοδοτούνται με δημόσιους, αλλά και ιδιωτικούς πόρους, προς όφελος της ευρύτερης κοινότητας. Τα μεταδεδομένα, σε συμφωνία με τους φορείς, τροφοδοτούν αναγνωρισμένες διεθνείς πλατφόρμες πολιτιστικού περιεχομένου, όπως είναι η Europeana.

Το περιεχόμενο και οι φορείς

CVnd9HGWEAAgksG
Χιλιάδες τεκμήρια, ενός μεγάλου αριθμού και εύρους δραστηριότητας πολιτιστικών φορέων της χώρας μας, όπως μουσεία, αρχεία, εφορίες αρχαιοτήτων, δήμοι, πολιτιστικοί οργανισμοί, διατίθενται στο πλήρως οργανωμένο ψηφιακό περιβάλλον ενιαίας πρόσβασης και προηγμένης αναζήτησης searchculture.gr, διατηρώντας συνδέσμους στον δικτυακό τόπο των συλλογών του κάθε φορέα. Τα μεταδεδομένα διατίθενται ανοικτά με άδειες χρήσης Creative Commons ή άλλες παρόμοιες άδειες χρήσης, ενώ για το ψηφιακό περιεχόμενο ισχύει ό,τι εφαρμόζει ο κάθε φορέας στον οποίο ανήκει.
Οι φορείς, που εντάσσουν τα μεταδεδομένα τους στο searchculture.gr εξασφαλίζουν διεθνή διαχρονική προβολή και ανάδειξη του πολιτιστικού τους πλούτου και ως εκ τούτου τοποθετούνται με εξέχοντα τρόπο στο εθνικό και διεθνές περιβάλλον του ψηφιακού πολιτισμού. Αξιοποιώντας τις εθνικές υποδομές του που εκ του ρόλου του διασφαλίζει το ΕΚΤ, αυξάνουν την ευρεσιμότητα του περιεχομένου τους, ενισχύουν την αξία της τεκμηρίωσής του και εξασφαλίζουν τις βέλτιστες προϋποθέσεις επανάχρησής του.
Στο SearchCulture.gr οι χρήστες μπορούν να περιηγηθούν συνολικά σε περίπου 100.000 πολιτιστικά αγαθά 38 φορέων, που συνεχώς εμπλουτίζονται.
Διαβάστε περισσότερα και περιηγηθείτε στο SearchCulture.gr

Πηγή άρθρου: http://www.searchculture.gr/

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

Σχέδιο Μαθήματος για το Νέο ΠΣ στα Θρησκευτικά. Γ΄γυμνασίου...




παρουσίαση μαθήματος για την Ιεραποστολή στα θρησκευτικά της Γ΄γυμνασίου

Ο Ήχος του Ανέμου: Σχέδιο Μαθήματος για το Νέο ΠΣ στα Θρησκευτικά. Γ΄...: Αναρτώ το σχέδιο μαθήματος που υπέβαλα ως πρόταση στο ΙΕΠ για τη διδασκαλία ενός δίωρου μαθήματος για την Ιεραποστολή Θεματική ...

ΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

Προτάσεις για την α΄γυμνασίου με το Ν.Π.Σ. από την σελίδα http://www.kairosnet.gr/

ΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ 1 - ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ 2 - ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ 3 - ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ 4 - ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ 5 - ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Β' ΛΥΚΕΙΟΥ - ΘΕΟΣ-1.2 ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (2ο δίωρο)

Ο συνάδελφος Γιάννης Μπάλτος παρουσιάζει ολοκληρωμένες προτάσεις για τα μαθήματα του Λυκείου με το Ν.Π.Σ. στο blog ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ: Β' ΛΥΚΕΙΟΥ - ΘΕΟΣ-1.2 ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (2ο δίωρο):   ΣΚΟΠΟΣ - ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (2 ο δίωρο) ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ : Οι μαθητές να… -    αναλύουν τη χριστιανι...

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΖΑΧΟΥ: Το πέρασμα σε μια νέα σχολική κοινότητα...

Εξαιρετική πρόταση για τα πρώτα μαθήματα με το Ν.Π.Σ. για την Α΄γυμνασίου από την συνάδελφο Ελένη Ζάχου.

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΖΑΧΟΥ: Το πέρασμα σε μια νέα σχολική κοινότητα...:                 ΝΠΣ  Α΄Γυμνασίου 1η ωρα το περασμα from Ελενη Ζαχου 1η ωρα το περασμα from Ελενη Ζαχου

ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΖΑΧΟΥ: α. Η Εκκλησία ανοίγεται και εξαπλώνεται:  Προτεινόμενη παρουσίαση και φύλλο εργασίας ... 2η ωρα η εκκλησια ανοιγεται και εξαπλωνεται from Ελενη Ζαχου 2η ώρα η εκκ...


ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΖΑΧΟΥ: γ. Η Εκκλησία ανοίγεται και εξαπλώνεται: 4η ωρα γ. η εκκλησια ανοιγεται και εξαπλωνεται from Ελενη Ζαχου 4η ωρα γ. η εκκλησια ανοιγεται και εξαπλωνεται from Ελενη...





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...