Φράχτες συρμάτινοι φαντάζουν οι αποστάσεις...

Φράχτες συρμάτινοι φαντάζουν οι αποστάσεις

που αδιάκοπα, ακούραστα, μηχανικά,

υψώνονται ανάμεσα στις καρδιές που αγαπιούνται...

Κι όσο μεγαλύτερη η αγάπη,

τόσο φορτισμένοι ηλεκτρισμούς κι αστραπές οι φράχτες.

Μιαν αυγή πέρασα στο ανάμεσο του χάσματος,

στα παραθύρια που ανοίγονται στις καμπύλες των συρμάτων,

ένα ρόδο μυρωμένο έγνοια και τρυφεράδα κρυφή.

Μονάχα ετούτο αλώβητο διαπέρασε το φράχτη

κι απόμεινε στολίδι μοναχό,

να παραπαίει στο ενδιάμεσο δυο κόσμων,

δυο ψυχών που αγαπήθηκαν,

μα λησμόνησαν να ξεριζώσουν τη πικρόγευστη ρίζα.

Κι έγινε φράχτης...

Έγινε απόσταση σε μια γη αδιαίρετη στο άπειρο...

Η αγάπη...

Επιβιώνει...

Και στην απόσταση...

Σ.

Αποστάγματα καρδιάς...

πηγή http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2014/05/blog-post_8607.html

το μέτρημα..

Δεν υπάρχει Παράδεισος χωρίς τους ''άλλους'' The Guest by Henrik Malmgren

"In a society where we take care of each other with bullets, the old widow Elsa is trapped in old habits. When her lonely dinner gets brutally interrupted, Elsa makes a decision that changes more than her own life, understanding that Paradise is lost without others."

το βρήκα εδώ http://animusanimus.blogspot.gr/

Όποιος αγαπά δεν έχει ποτέ μοναξιά...

Όποιος είναι αληθινά ταπεινός δεν έχει κανένα φόβο. Αυτός που αγαπά τον Θεό και τον συνάνθρωπο και όταν είναι μόνος δεν είναι μόνος. Ο ταπεινός έχει ασφάλεια, αφοβία, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, αγαθοσύνη, εγκράτεια, ελευθερία, χάρη. Ένας γνήσιος χριστιανός που αγαπά, προσφέρεται, θυσιάζεται, ζει για τους άλλους, δεν μπορεί να μην είναι ταπεινός. Ο αληθινά ταπεινός χαίρεται περισσότερο να δίνει παρά να παίρνει. Δεν έχει απαιτήσεις από τους άλλους. Τους υπομένει, τους αποδέχεται, τους καλοδέχεται, προσεύχεται γι’ αυτούς. Έτσι δεν στενοχωρείται. Στενοχωρούμεθα με τους άλλους γιατί έχουμε πολλές απαιτήσεις από αυτούς. Είμαστε αρκετά αυστηροί μαζί τους, ενώ με τον εαυτό μας είμαστε αρκετά επιεικείς. Θέλουμε μόνο να μας προσέχουν, να μας ακούν, να μας αγαπούν. Είμαστε φειδωλοί στην προσοχή, στην ακοή, στην αγάπη απέναντι των άλλων. Αποζητάμε την εκτίμηση, τον έπαινο, το πλήρες ενδιαφέρον των άλλων. Εμείς όμως είμαστε τσιγγούνηδες σε προσφορά.
Στεναχωριούνται εύκολα οι άνθρωποι, αποθαρρύνονται, απογοητεύονται, θλίβονται και μελαγχολούν, γιατί η πίστη τους δεν είναι θερμή, η εμπιστοσύνη τους στο Θεό είναι χαλαρή κι η ελπίδα τους απομακρυσμένη. Ο πιστός έχει πληροφορία βεβαιότητος, ενισχύσεως, εμπιστοσύνης και ελπίδος. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει προβλήματα, αλλά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζει ελπιδοφόρα. Η ελπίδα στον Παντοδύναμο και πανταχού παρόντα Θεό χαρίζει στον πιστό ειρήνη, γαλήνη, ηρεμία, παρηγορία, έλεος. Γέροντες και γερόντισσες παλαιότερων εποχών με μεγαλύτερα και περισσότερα προβλήματα οπωσδήποτε, έκαναν με νόημα το σταυρό τους, καρτερούσαν φιλότιμα, υπόμεναν επίμονα και το «πρώτα ο Θεός» ή «έχει ο Θεός» ή «δόξα τω Θεώ» δεν ήταν διόλου σχήμα λόγου. Οι σημερινοί φουσκωμένοι από έπαρση άνθρωποι θεωρούν μεγάλη ντροπή να σταυροκοπηθούν ή να επικαλεσθούν το Θεό και πιστεύουν πως η ευφυΐα τους, η πολυγνωσία τους, η πολυπραγμοσύνη τους θα λύσει όλα τους τα προβλήματα. Να που όμως δεν τα λύνουν και είναι γεμάτες οι τσέπες τους αγχολυτικά, αναλγητικά, καταπραϋντικά, αντικαταθλιπτικά και υπνωτικά.
Όσοι δε πίστεψαν στη θεοποιημένη λογική τους και στο υπερφίαλο εγώ τους πλανέθηκαν από μία επικίνδυνη αυτάρκεια, ένα μοντέρνο χριστιανισμό μιας φαρισαϊκής αγιότητος κι έγιναν παίγνια δαιμόνων. Η αγιότητα δεν είναι ποτέ αταπείνωτη, υποκριτική, εγωκεντρική, αφιλάδελφη και απομονωμένη. Οι άγιοι δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και στα έργα τους αλλά ελπίζουν και επικαλούνται συνεχώς το άπειρο έλεος του Πανάγαθου Θεού. Οι άγιοι παρακινούν κι εμάς τους αμαρτωλούς να συγκινηθούμε και να συνετισθούμε από τα παραδείγματα των μεγάλων αμαρτωλών που μετανόησαν και έγιναν άγιοι…

Πηγή: http://churchofagianapa.blogspot.gr 

http://lllazaros.blogspot.gr/

Η ζωή μου άνω κάτω

Μουσική: Στέφανος Κορκολής
Στίχοι: Γιάννης Γούνας
2η Φωνή: Αντώνης Ρέμος

Τα κρυμμένα μυστικά, λόγια ηρεμιστικά
να μου διώχνουν τη φοβία, στη χαμένη μου εφηβεία
στον παράδεισο χτυπώ, να μου ανοίξουνε να μπω
αναβράζοντα τ' αστέρια, στα ληγμένα καλοκαίρια

Ένα τραύμα τατουάζ.... και η ζωή μου στο μοντάζ
με τα ρούχα τα δικά μου διασκεδάζει η μοναξιά μου
τα μηνύματα κοιτώ, απο τον ίδιο μου εαυτό
τις πληγές να μην ξεχνάω, στο μυαλό μου τις περνάω

Μια πάνω μια κάτω και η ζωή μου άνω κάτω
στο μέλλον μου κοιτάζομαι
αγάπη εγώ χρειάζομαι....
Μια πάνω μια κάτω και η ζωή μου άνω κάτω
στο μέλλον μου κοιτάζομαι
αγάπη εγώ χρειάζομαι....
αγάπη- αγάπη- αγάπη

Χάδια βιολογικά, δάκρυα δυναμωτικά
ότι νίωθω δεν τ' αγγίζω, μοναχά το ζωγραφίζω
μένει ισόβια η βροχή, στη δική μου την ψυχή
χειροπέδες με τη βια, στη δική μου φαντασία

Στο μεγάλο πανικό, θα μιλάω στον ενικό
οικειότητα μεγάλη, δεν φοβάμαι όπως οι άλλοι
στης καρδιάς μου το βυθό....είναι λέω κανείς εδώ;
θα δολώνω τ' όνειρο μου, μήπως βρω τον ανθρωπό μου.
Μια πάνω μια κάτω και η ζωή μου άνω κάτω
στο μέλλον μου κοιτάζομαι
αγάπη εγώ χρειάζομαι....
Μια πάνω μια κάτω και η ζωή μου άνω κάτω
στο μέλλον μου κοιτάζομαι
αγάπη εγώ χρειάζομαι....
αγάπη- αγάπη- αγάπη