Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παιδιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026
Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2024
Τρίτη 21 Απριλίου 2020
Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2017
Κι αν όλα τα παιδιά ζούσαν την παιδική ηλικία που τους άξιζε;
Υπάρχουν εικόνες που αρκεί να τις κοιτάξεις μόνο για μια στιγμή.
Αμέσως εκσφενδονίζονται από το χαρτί στο μυαλό, μένουν εκεί και επανέρχονται ξανά και ξανά. Δεν υπάρχει άνθρωπος που τις βλέπει και μετά «σβήνονται» από το μυαλό του. Ακόμα και στην εποχή που όλοι καταναλώνουμε καθημερινά έναν πρωτοφανή όγκο δεδομένων, πληροφοριών και, φυσικά, εικόνων.
Ίσως αυτές οι εικόνες «κατασκηνώνουν» στη μνήμη γιατί έχουν κάτι «λάθος», κάτι που σε κανέναν δεν μοιάζει φυσιολογικό, που κάποιος πρέπει να διορθώσει. Μια τέτοια είναι η τραγική εικόνα του μικρού πρόσφυγα Αϊλάν Κουρντί αλλά και η ασπρόμαυρη φωτογραφία με το «κορίτσι της ναπάλμ» από τον πόλεμο του Βιετνάμ καθώς και η άλλη, με το μικρό ετοιμοθάνατο αγόρι και τον γύπα στο Σουδάν.
Αυτές είναι μόνο μερικές από τις εικόνες που είναι τόσο «λάθος» ώστε μοιάζουν να ζητούν από κάποιον να τις αλλάξει, να τις αποσυνδέσει από τα επίθετα με τα οποία συνηθίσαμε να τις φορτώνουμε: «συγκλονιστικό», «τραγικό», «απάνθρωπο».
O 34χρονος Γκουντούζ Αγκάγιεβ (Gunduz Aghayev) από το Αζερμπαϊτζάν είναι καλλιτέχνης. Σε ένα από τα πρότζεκτ του επιχειρεί να περάσει ένα ισχυρό αντιπολεμικό μήνυμα σχεδιάζοντας από την αρχή ιστορικές φωτογραφίες παιδιών. Ενα πρότζεκτ αφιερωμένο στην παιδική αθωότητα με τον τίτλο «Φαντάσου». Ο ίδιος δήλωσε: «Ας κάνουμε τον κόσμο τόσο τέλειο όπως τα παιδιά, για τα παιδιά».
1. «Το κορίτσι της ναπάλμ»
Ενα κορίτσι τρέχει γυμνό δίπλα από άλλα παιδιά και στρατιώτες. Είναι 8 Ιουνίου του 1972 στην πόλη Τρανγκ Μπανγκ του Βιετνάμ. Την φωτογραφία τράβηξε ο Νικ Ουτ για το Associated Press την ώρα που η μικρή έτρεχε ουρλιάζοντας από τον πόνο. Το χωριό του κοριτσιού είχε ισοπεδωθεί από (αμερικανικές) βόμβες ναπάλμ. Η φωτογραφία έκανε το γύρο του κόσμου και αποτέλεσε σύμβολο στις διαμαρτυρίες κατά του πολέμου. Αργότερα ο φωτογράφος κέρδισε και το βραβείο Πούλιτζερ.
Μετά την συμβολή του καλλιτέχνη, η ιστορική φωτογραφία απέκτησε χρώμα, παιδικά χαμόγελα και ένα ισχυρό αντιπολεμικό μήνυμα.
2. Το αγόρι και ο γύπας
Ο Κέβιν Κάρτερ αποτύπωσε σε μία εικόνα την απόλυτη φρίκη. Σουδάν, 1993. Ενα παιδάκι προσπαθεί, σχεδόν έρποντας, να φτάσει στο σημείο όπου άνθρωποι της UNICEF μοιράζουν φαγητό. Πίσω του, στα 2-3 μέτρα, ένας γύπας καραδοκεί.. Ο νοτιοαφρικάνος φωτογράφος κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ λίγο πριν αυτοκτονήσει «στοιχειωμένος» από τις εικόνες που ο ίδιος αποτύπωσε στο Νότιο Σουδάν.
Ο Αγκάγιεβ αφαιρεί από την ιστορική εικόνα τη θλίψη και την οσμή του θανάτου. Το αποστεωμένο αγόρι σηκώνεται και χαμογελά αγκαλιασμένο με το όρνεο.
3. Το αγόρι από το Ναγκασάκι
Ενα αγόρι στέκεται όρθιο, έχοντας κάνει το καθήκον του, κουβαλώντας το νεκρό αδελφό του σε ένα σημείο αποτέφρωσης. Στέκεται σε στάση προσοχής με σφιγμένα τα χείλη. O Joe O’Donnell, ο άνθρωπος που τράβηξε αυτή τη φωτογραφία στο Ναγκασάκι, εστάλη από τον στρατό των ΗΠΑ για να τεκμηριώσει τη ζημιά που προκλήθηκε στην Ιαπωνία από τις αεροπορικές επιδρομές. Κατά τη διάρκεια των επόμενων επτά μηνών, αρχής γενομένης το Σεπτέμβριο του 1945 ταξίδεψε σε όλη τη Δυτική Ιαπωνία καταγράφοντας την καταστροφή, αποκαλύπτοντας τα δεινά των θυμάτων βόμβας συμπεριλαμβανομένων των νεκρών, των τραυματιών, των αστέγων και των ορφανών.
Η εικόνα αλλάζει και τα μικρότερο αγόρι παίζει στην πλάτη του αδερφού του. Πίσω, το αμερικανικό βομβαρδιστικό που έριξε τη βόμβα.
4. Τα παιδιά του Βιετνάμ
Αλλη μία φωτογραφία από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ενας στρατιώτης απομακρύνει μικρά παιδιά από τις εκρήξεις.
Ο αζέρος καλλιτέχνης μετατρέπει τους στρατιώτες σε σούπερ ήρωες που σώζουν τα παιδιά σε μία εικόνα βγαλμένη από τις ταινίες που απολαμβάνει κάθε παιδί.
5. Ο μικρός Αϊλάν
Η εικόνα του νεκρού μικρού πρόσφυγα από τη Συρία συγκλόνισε τον κόσμο. Ο 3χρονος Αϊλάν έγινε σύμβολο της προσφυγικής κρίσης και η ιστορία του επιτείνει την πίεση προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να σταθούν αντάξιες της Ιστορίας.
Ο Αϊλάν στην ζωγραφιά του καλλιτέχνη, παίζει χαμογελαστός με την άμμο στην ίδια παραλία.
6. Τα παιδιά μπροστά στα συντρίμμια
Τρία παιδιά κοιτάζουν το γκρεμισμένο από τους βομβαρδισμούς σπίτι τους στη Γερμανία, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Τα ίδια παιδιά δείχνουν προς τα συντρίμμια. Από το ασπρόμαυρο σκηνικό όμως αναδύεται ένα πολύχρωμο κτίριο, βγαλμένο από παιδικό παραμύθι.
7. Το μικρό αγόρι με το πορτρέτο του πατέρα του
Ο γιος του δολοφονημένου δημοσιογράφου Ελμάρ Χουσεϊνοφ από το Αζερμπαϊτζάν αγκαλιάζει και φιλάει το πορτρέτο του νεκρού πατέρα του.
Στην άλλη, καλύτερη εκδοχή, πατέρας και γιος είναι αγκαλιασμένοι και απολαμβάνουν τις δικές τους στιγμές
8. Τα νεαρά κορίτσια με τους συζύγους τους
Μία εικόνα που προκαλεί θλίψη. Η Tεχάνι (με το κόκκινο φόρεμα) θυμάται τις πρώτες ημέρες του γάμου της με τον Ματζέντ, όταν εκείνη ήταν 6 ετών κι εκείνος 25. «Οποτε τον έβλεπα, κρυβόμουν. Σιχαινόμουν να τον βλέπω» είχε δηλώσει η ίδια. Η άλλη κοπέλα στη φωτογραφία είναι η παλιά συμμαθήτριά της, η Γκάντα, που επίσης παντρεύτηκε σε παιδική ηλικία. Και τα δύο κορίτσια κατοικούν στην Υεμένη.
Στην επεξεργασμένη εικόνα του Αγκάγιεβ, οι σύζυγοι των κοριτσιών έχουν μετατραπεί σε σκιάχτρα. Η εκδίκηση του θηλυκού
9. O εβραίος γιατρός και τα παιδιά
Ο Γιάνους Κόρτσακ ήταν πολωνός παιδίατρος, παιδαγωγός, συγγραφέας, δημοσιογράφος, κοινωνικός ακτιβιστής και αξιωματικός του πολωνικού στρατού. Στις αρχές του 20ου αιώνα ίδρυσε το ορφανοτροφείο «Σπίτι του ορφανού» (Dom Sierot) στη Βαρσοβία το οποίο στέγαζε ορφανά και εγκαταλειμμένα Εβραιόπουλα. Λίγο πριν οι ναζί φτάσουν στο ορφανοτροφείο, είχε την ευκαιρία να φύγει για να σωθεί, όμως αρνήθηκε να εγκαταλείψει «τα παιδιά» του και μπήκε μαζί τους στα τρένα του θανάτου.
Ο Γιάνους Κόρτσακ μετατρέπεται σε ξεναγό που μαζί με τα παιδιά «χαζεύουν» σε ένα μουσείο όπου ένα πορτρέτο του Χίτλερ δεν απειλεί κανέναν..
Πηγή: www.diaforetiko.gr | Tο διαβάσαμε εδώ - See more at: http://newsone.gr/paraxena/1341439-kai-an-ola-ta-paidia-zousan-tin-paidiki-ilikia-pou-tous-axizi#sthash.XnnvZ9H1.dpuf
http://newsone.gr/paraxena/1341439-kai-an-ola-ta-paidia-zousan-tin-paidiki-ilikia-pou-tous-axizi
Αμέσως εκσφενδονίζονται από το χαρτί στο μυαλό, μένουν εκεί και επανέρχονται ξανά και ξανά. Δεν υπάρχει άνθρωπος που τις βλέπει και μετά «σβήνονται» από το μυαλό του. Ακόμα και στην εποχή που όλοι καταναλώνουμε καθημερινά έναν πρωτοφανή όγκο δεδομένων, πληροφοριών και, φυσικά, εικόνων.
Ίσως αυτές οι εικόνες «κατασκηνώνουν» στη μνήμη γιατί έχουν κάτι «λάθος», κάτι που σε κανέναν δεν μοιάζει φυσιολογικό, που κάποιος πρέπει να διορθώσει. Μια τέτοια είναι η τραγική εικόνα του μικρού πρόσφυγα Αϊλάν Κουρντί αλλά και η ασπρόμαυρη φωτογραφία με το «κορίτσι της ναπάλμ» από τον πόλεμο του Βιετνάμ καθώς και η άλλη, με το μικρό ετοιμοθάνατο αγόρι και τον γύπα στο Σουδάν.
Αυτές είναι μόνο μερικές από τις εικόνες που είναι τόσο «λάθος» ώστε μοιάζουν να ζητούν από κάποιον να τις αλλάξει, να τις αποσυνδέσει από τα επίθετα με τα οποία συνηθίσαμε να τις φορτώνουμε: «συγκλονιστικό», «τραγικό», «απάνθρωπο».
O 34χρονος Γκουντούζ Αγκάγιεβ (Gunduz Aghayev) από το Αζερμπαϊτζάν είναι καλλιτέχνης. Σε ένα από τα πρότζεκτ του επιχειρεί να περάσει ένα ισχυρό αντιπολεμικό μήνυμα σχεδιάζοντας από την αρχή ιστορικές φωτογραφίες παιδιών. Ενα πρότζεκτ αφιερωμένο στην παιδική αθωότητα με τον τίτλο «Φαντάσου». Ο ίδιος δήλωσε: «Ας κάνουμε τον κόσμο τόσο τέλειο όπως τα παιδιά, για τα παιδιά».
1. «Το κορίτσι της ναπάλμ»
Ενα κορίτσι τρέχει γυμνό δίπλα από άλλα παιδιά και στρατιώτες. Είναι 8 Ιουνίου του 1972 στην πόλη Τρανγκ Μπανγκ του Βιετνάμ. Την φωτογραφία τράβηξε ο Νικ Ουτ για το Associated Press την ώρα που η μικρή έτρεχε ουρλιάζοντας από τον πόνο. Το χωριό του κοριτσιού είχε ισοπεδωθεί από (αμερικανικές) βόμβες ναπάλμ. Η φωτογραφία έκανε το γύρο του κόσμου και αποτέλεσε σύμβολο στις διαμαρτυρίες κατά του πολέμου. Αργότερα ο φωτογράφος κέρδισε και το βραβείο Πούλιτζερ.
Μετά την συμβολή του καλλιτέχνη, η ιστορική φωτογραφία απέκτησε χρώμα, παιδικά χαμόγελα και ένα ισχυρό αντιπολεμικό μήνυμα.
2. Το αγόρι και ο γύπας
Ο Κέβιν Κάρτερ αποτύπωσε σε μία εικόνα την απόλυτη φρίκη. Σουδάν, 1993. Ενα παιδάκι προσπαθεί, σχεδόν έρποντας, να φτάσει στο σημείο όπου άνθρωποι της UNICEF μοιράζουν φαγητό. Πίσω του, στα 2-3 μέτρα, ένας γύπας καραδοκεί.. Ο νοτιοαφρικάνος φωτογράφος κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ λίγο πριν αυτοκτονήσει «στοιχειωμένος» από τις εικόνες που ο ίδιος αποτύπωσε στο Νότιο Σουδάν.
Ο Αγκάγιεβ αφαιρεί από την ιστορική εικόνα τη θλίψη και την οσμή του θανάτου. Το αποστεωμένο αγόρι σηκώνεται και χαμογελά αγκαλιασμένο με το όρνεο.
3. Το αγόρι από το Ναγκασάκι
Ενα αγόρι στέκεται όρθιο, έχοντας κάνει το καθήκον του, κουβαλώντας το νεκρό αδελφό του σε ένα σημείο αποτέφρωσης. Στέκεται σε στάση προσοχής με σφιγμένα τα χείλη. O Joe O’Donnell, ο άνθρωπος που τράβηξε αυτή τη φωτογραφία στο Ναγκασάκι, εστάλη από τον στρατό των ΗΠΑ για να τεκμηριώσει τη ζημιά που προκλήθηκε στην Ιαπωνία από τις αεροπορικές επιδρομές. Κατά τη διάρκεια των επόμενων επτά μηνών, αρχής γενομένης το Σεπτέμβριο του 1945 ταξίδεψε σε όλη τη Δυτική Ιαπωνία καταγράφοντας την καταστροφή, αποκαλύπτοντας τα δεινά των θυμάτων βόμβας συμπεριλαμβανομένων των νεκρών, των τραυματιών, των αστέγων και των ορφανών.
Η εικόνα αλλάζει και τα μικρότερο αγόρι παίζει στην πλάτη του αδερφού του. Πίσω, το αμερικανικό βομβαρδιστικό που έριξε τη βόμβα.
4. Τα παιδιά του Βιετνάμ
Αλλη μία φωτογραφία από τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ενας στρατιώτης απομακρύνει μικρά παιδιά από τις εκρήξεις.
Ο αζέρος καλλιτέχνης μετατρέπει τους στρατιώτες σε σούπερ ήρωες που σώζουν τα παιδιά σε μία εικόνα βγαλμένη από τις ταινίες που απολαμβάνει κάθε παιδί.
5. Ο μικρός Αϊλάν
Η εικόνα του νεκρού μικρού πρόσφυγα από τη Συρία συγκλόνισε τον κόσμο. Ο 3χρονος Αϊλάν έγινε σύμβολο της προσφυγικής κρίσης και η ιστορία του επιτείνει την πίεση προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να σταθούν αντάξιες της Ιστορίας.
Ο Αϊλάν στην ζωγραφιά του καλλιτέχνη, παίζει χαμογελαστός με την άμμο στην ίδια παραλία.
6. Τα παιδιά μπροστά στα συντρίμμια
Τρία παιδιά κοιτάζουν το γκρεμισμένο από τους βομβαρδισμούς σπίτι τους στη Γερμανία, στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο
Τα ίδια παιδιά δείχνουν προς τα συντρίμμια. Από το ασπρόμαυρο σκηνικό όμως αναδύεται ένα πολύχρωμο κτίριο, βγαλμένο από παιδικό παραμύθι.
7. Το μικρό αγόρι με το πορτρέτο του πατέρα του
Ο γιος του δολοφονημένου δημοσιογράφου Ελμάρ Χουσεϊνοφ από το Αζερμπαϊτζάν αγκαλιάζει και φιλάει το πορτρέτο του νεκρού πατέρα του.
Στην άλλη, καλύτερη εκδοχή, πατέρας και γιος είναι αγκαλιασμένοι και απολαμβάνουν τις δικές τους στιγμές
8. Τα νεαρά κορίτσια με τους συζύγους τους
Μία εικόνα που προκαλεί θλίψη. Η Tεχάνι (με το κόκκινο φόρεμα) θυμάται τις πρώτες ημέρες του γάμου της με τον Ματζέντ, όταν εκείνη ήταν 6 ετών κι εκείνος 25. «Οποτε τον έβλεπα, κρυβόμουν. Σιχαινόμουν να τον βλέπω» είχε δηλώσει η ίδια. Η άλλη κοπέλα στη φωτογραφία είναι η παλιά συμμαθήτριά της, η Γκάντα, που επίσης παντρεύτηκε σε παιδική ηλικία. Και τα δύο κορίτσια κατοικούν στην Υεμένη.
Στην επεξεργασμένη εικόνα του Αγκάγιεβ, οι σύζυγοι των κοριτσιών έχουν μετατραπεί σε σκιάχτρα. Η εκδίκηση του θηλυκού
9. O εβραίος γιατρός και τα παιδιά
Ο Γιάνους Κόρτσακ ήταν πολωνός παιδίατρος, παιδαγωγός, συγγραφέας, δημοσιογράφος, κοινωνικός ακτιβιστής και αξιωματικός του πολωνικού στρατού. Στις αρχές του 20ου αιώνα ίδρυσε το ορφανοτροφείο «Σπίτι του ορφανού» (Dom Sierot) στη Βαρσοβία το οποίο στέγαζε ορφανά και εγκαταλειμμένα Εβραιόπουλα. Λίγο πριν οι ναζί φτάσουν στο ορφανοτροφείο, είχε την ευκαιρία να φύγει για να σωθεί, όμως αρνήθηκε να εγκαταλείψει «τα παιδιά» του και μπήκε μαζί τους στα τρένα του θανάτου.
Ο Γιάνους Κόρτσακ μετατρέπεται σε ξεναγό που μαζί με τα παιδιά «χαζεύουν» σε ένα μουσείο όπου ένα πορτρέτο του Χίτλερ δεν απειλεί κανέναν..
Πηγή: www.diaforetiko.gr | Tο διαβάσαμε εδώ - See more at: http://newsone.gr/paraxena/1341439-kai-an-ola-ta-paidia-zousan-tin-paidiki-ilikia-pou-tous-axizi#sthash.XnnvZ9H1.dpuf
http://newsone.gr/paraxena/1341439-kai-an-ola-ta-paidia-zousan-tin-paidiki-ilikia-pou-tous-axizi
Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2016
Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2016
Δευτέρα 29 Αυγούστου 2016
Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2015
Αγαπημένοι μου γονείς, φεύγω - δ.ε. 12 ( γ΄λυκείου )
δ.ε 12. Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Ο κοινωνικός ψυχολόγος Έριχ Φρομ (1900-1980) επισημαίνει ότι στη ζωή του ανθρώπου πρέπει να πραγματοποιηθούν διαδοχικά τρεις έξοδοι: από τη μήτρα της μητέρας του, από το στήθος της και από την αγκαλιά της1.
Η τρίτη έξοδος σημαίνει τη συγκρότηση του παιδιού σε ξεχωριστή προσωπικότητα που δεν θα είναι εξάρτημα της γονεϊκής ύπαρξης. Η έξοδος αυτή, μολονότι είναι εξαιρετικά σημαντική για την ψυχική υγεία, δεν επιτυγχάνεται πάντα και απ' όλους. Συχνά δυσχεραίνεται από το γεγονός ότι η εξάρτηση από τον γονιό φέρει το ευγενέστερο προσωπείο: το προσωπείο της αγάπης. Σε τέτοια περίπτωση όμως πρόκειται για μια "αγάπη" κτητική. Ο άλλος δεν αντιμετωπίζεται ως μια ξεχωριστή ύπαρξη, αλλά σαν ιδιοκτησία. Κι έτσι, αντί να είναι στόχος της διαπαιδαγώγησης η διαμόρφωση του νέου ανθρώπου σε ελεύθερη και αληθινή προσωπικότητα είναι η διατήρηση αυτής της εξάρτησης.
http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C134/152/1091,4008/
Η Οικογένεια Μπελιέ
Στην οικογένεια Bélier, όλοι είναι κουφοί, εκτός από την Πάολα, 16 ετών. Κάνει την απαραίτητη διαμεσολάβηση για λογαριασμό των γονέων της σε καθημερινή βάση, κυρίως όσον αφορά στην εκμετάλλευση της οικογενειακής φάρμας.
Μια μέρα, παρακινημένη από τον καθηγητή μουσικής της, ο οποίος ανακάλυψε το ταλέντο της στο τραγούδι, αποφασίζει να προετοιμαστεί για το διαγωνισμό του Radio France. Μια επιλογή ζωής που σημαίνει για εκείνη τον αποχωρισμό από την οικογένειά της...
Ο κοινωνικός ψυχολόγος Έριχ Φρομ (1900-1980) επισημαίνει ότι στη ζωή του ανθρώπου πρέπει να πραγματοποιηθούν διαδοχικά τρεις έξοδοι: από τη μήτρα της μητέρας του, από το στήθος της και από την αγκαλιά της1.
Η τρίτη έξοδος σημαίνει τη συγκρότηση του παιδιού σε ξεχωριστή προσωπικότητα που δεν θα είναι εξάρτημα της γονεϊκής ύπαρξης. Η έξοδος αυτή, μολονότι είναι εξαιρετικά σημαντική για την ψυχική υγεία, δεν επιτυγχάνεται πάντα και απ' όλους. Συχνά δυσχεραίνεται από το γεγονός ότι η εξάρτηση από τον γονιό φέρει το ευγενέστερο προσωπείο: το προσωπείο της αγάπης. Σε τέτοια περίπτωση όμως πρόκειται για μια "αγάπη" κτητική. Ο άλλος δεν αντιμετωπίζεται ως μια ξεχωριστή ύπαρξη, αλλά σαν ιδιοκτησία. Κι έτσι, αντί να είναι στόχος της διαπαιδαγώγησης η διαμόρφωση του νέου ανθρώπου σε ελεύθερη και αληθινή προσωπικότητα είναι η διατήρηση αυτής της εξάρτησης.
Η Οικογένεια Μπελιέ
Στην οικογένεια Bélier, όλοι είναι κουφοί, εκτός από την Πάολα, 16 ετών. Κάνει την απαραίτητη διαμεσολάβηση για λογαριασμό των γονέων της σε καθημερινή βάση, κυρίως όσον αφορά στην εκμετάλλευση της οικογενειακής φάρμας.
Μια μέρα, παρακινημένη από τον καθηγητή μουσικής της, ο οποίος ανακάλυψε το ταλέντο της στο τραγούδι, αποφασίζει να προετοιμαστεί για το διαγωνισμό του Radio France. Μια επιλογή ζωής που σημαίνει για εκείνη τον αποχωρισμό από την οικογένειά της...
πηγή http://samakos9.blogspot.gr/2015/09/blog-post_8.html?spref=bl
Κυριακή 11 Μαΐου 2014
Μαμαδίστικες ιστορίες ......
Λένε πως μόνο μια μαμά ξέρει πραγματικά τι κάνει μια μαμά, και μόνο μια μαμά μπορεί να σου πει πώς έχει η ιστορία. Μια μαμά λοιπόν μας διηγείται…
-----
Χτυπάει το τηλέφωνο…
Μαμά: Παρακαλώ;
Δημοσιογράφος: Καλημέρα, είμαι δημοσιογράφος. Στα πλαίσια μιας έρευνας με θέμα την καριέρα, έχουμε επιλέξει τυχαία ένα δείγμα γυναικών για να μας δώσουν συνοπτική περιγραφή της θέσης εργασίας τους. Έχετε ένα λεπτό;
Μαμά: Όχι τώρα, είμαι απασχολημένη!
Δημοσιογράφος: Εντάξει κυρία μου, δεν θα σας απασχολήσω άλλο.
Μαμά: Ω, συγγνώμη, μιλούσα στο 2χρονο γιο μου. Προσπαθεί να πάρει το χέρι μου για να του ρίξω λίγο γάλα στο ποτήρι.
Δημοσιογράφος: Μάλιστα κατάλαβα. Ώστε είστε μητέρα;
Μαμά: Δεν μπορώ τώρα, θα το κάνω σε ένα λεπτό!
Δημοσιογράφος: Με συγχωρείτε, αλλά δεν καταλαβαίνω, σε μένα μιλάτε;
Μαμά: Ζητώ και πάλι συγγνώμη. Μιλούσα με την 4 χρονών κόρη μου, χρειάζεται βοήθεια για να σκουπιστεί.
Δημοσιογράφος: Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος. Πρώτα απ” όλα, εργάζεστε;
Μαμά: Φυσικά και εργάζομαι!
Δημοσιογράφος: Πολύ ωραία! Ποιο είναι το επάγγελμά σας;
Μαμά: Είμαι μαμά.
Δημοσιογράφος: Ναι, αλλά δεν εργάζεστε με αμοιβή, έτσι δεν είναι;
Μαμά: Έχω την πιο υψηλά αμειβόμενη εργασία που γνωρίζω!
Δημοσιογράφος: Μα νόμιζα πως είστε μητέρα. Έχετε κάποια άλλη εργασία;
Μαμά: Δεν είναι αρκετό;
Δημοσιογράφος: Υποθέτω πως ναι (παύση). Λοιπόν θα σας αφήσω με τα παιδιά σας και θα συνεχίσω και εγώ τη δουλειά μου.
Μαμά: Μισό λεπτό, περιμένετε. Δεν θέλετε να ακούσετε την περιγραφή της εργασίας μου;
Δημοσιογράφος: Εεεε…(σκέφτεται πως ίσως γίνει αναφορά στο περιοδικό αν πει όχι)….Ναι βέβαια, πείτε μου.
Μαμά: Μπορείτε να περιμένετε μισό λεπτό; Πάω τον γιο μου μέχρι το μπάνιο. Ένα λεπτό θα πάρει μόνο.
Δημοσιογράφος: (αναστενάζει) Εντάξει θα περιμένω.
Μετά από 5 λεπτά…
Μαμά: Επέστρεψα. Φαντάζομαι πως αυτό ήταν πάνω και πέρα από τα καθήκοντά σας!
Δημοσιογράφος: Νομίζω πως αυτό θα το παραλείψω από το άρθρο.
Μαμά: Καλή ιδέα.
Δημοσιογράφος: Λοιπόν, ας ακούσουμε την περιγραφή της εργασίας σας (μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια του), αυτό δε θα μας πάρει ώρα.
Μαμά: Ελπίζω να έχετε αρκετό χαρτί. Λοιπόν, ακούστε ποια είναι η θέση μου.
Έχω την πιο σημαντική δουλειά του κόσμου. Εκπαιδεύω ανθρώπους για τη ζωή. Τους διδάσκω ηθικές αξίες, το σωστό και το λάθος. Φροντίζω να παίρνουν την κατάλληλη εκπαίδευση που θα τους βοηθήσει μια μέρα να έχουν τη δυνατότητα να κυβερνήσουν τον κόσμο, αν είναι απαραίτητο. Διδάσκω επίσης αυτά τα μικρά πράγματα που πηγαίνουν μαζί με τα καλά του πολιτισμού όπως την υγιεινή και τους καλούς τρόπους.
Η εκπαιδευτική διαδικασία θέλει πολύ υπομονή και απαιτεί από εμένα να έχω μια σειρά από διαφορετικούς επαγγελματικούς ρόλους. Θα σας πω μόνο μερικούς από αυτούς λόγω χρόνου.
Ένας από αυτούς είναι ότι είμαι νοσοκόμα. Υπάρχουν φορές που οι μικροί μου “εκπαιδευόμενοι” χτυπούν και τραυματίζουν τα γόνατά τους και τρέχουν δάκρυα στα μικρά τους προσωπάκια. Η δουλειά μου είναι να βάλω έναν πολύχρωμο επίδεσμο στην πληγή και να του δώσω φιλάκι (αυτό έχει καταπληκτική θεραπευτική επίδραση). Στη συνέχεια συνήθως σκουπίζουν τα μάτια τους, χαμογελούν και τρέχουν πίσω να κάνουν αυτό που τους έκανε να χτυπήσουν και να τραυματιστούν.
Ωστόσο, υπάρχουν και πιο δύσκολες στιγμές, όπως όταν αρρωσταίνουν. Εκεί η θέση μου είναι να είμαι σε ετοιμότητα ανά πάσα στιγμή, να επιβλέπω, να ελέγχω θερμοκρασίες, να δίνω φάρμακα και συχνά αφήνω τον ύπνο μου για να σιγουρευτώ πως τα παιδιά μου είναι ασφαλή.
Επίσης είμαι διαιτητής. Υπάρχουν στιγμές που οι μικροί μου άγγελοι βγάζουν κέρατα. Ξεσπούν μάχες ανάμεσα στα αδέλφια και η θέση μου είναι να διακόψω τον αγώνα και να αποκαταστήσω την ειρήνη.
Μερικές φορές, ως μαμά, πρέπει να είμαι και ψυχολόγος. Σε αυτήν την περίπτωση έχω να σκαλίσω τα προβλήματα των παιδιών μου, να βρω τις βασικές αιτίες της συμπεριφοράς τους και να τους βοηθήσω να τις αλλάξουν.
Είμαι δασκάλα 24 ώρες 7 μέρες την εβδομάδα. Τα παιδιά μου μαθαίνουν συνεχώς από μένα είτε προσπαθώ να τους διδάξω είτε όχι. Αυτό απαιτεί από εμένα να είμαι πολύ προσεκτική σε ό,τι κάνω και πω γιατί από εμένα μαθαίνουν το καλό και το κακό.
Μια άλλη δουλειά που κάνω (και σε αυτήν είμαι πραγματικά καλή) είναι η δικηγορία. Υπάρχουν φορές που ο δικαστής (μπαμπάς) ορίζει τον νόμο. Παρόλο που τις περισσότερες φορές συμφωνώ με τον δικαστή μπαμπά πως η ποινή πρέπει να δίνεται για τις μη σωστές συμπεριφορές, κοιτάζω το τι προκάλεσε το παιδί να συμπεριφερθεί με αυτόν τον τρόπο. Γνωρίζω πως οι ποινές μειώνονται όταν το παιδί μπορεί να παρουσιάσει έναν καλό λόγο για τον οποίο έκανε ό,τι έκανε (ο δικαστής μπαμπάς δεν φαίνεται να πιστεύει ότι πρόκειται για ρόλο δικηγόρου, νομίζει ότι είναι η καρδιά της ελαστικής μαμάς).
Επίσης είμαι σοφέρ, υπηρέτρια, μαγείρισσα και… είπατε κάτι κύριε;
(ακούγεται ροχαλητό)
Μαμά: Μάλλον βαρέθηκε ακούγοντας αυτά που έχω να κάνω (κλείνει το τηλέφωνο). Πάμε γλύκα μου να πάρουμε το γάλα μας τώρα.
Αυτή ήταν λοιπόν η ιστορία μιας γυναίκας μαμάς η οποία δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο για να ανταπεξέλθει στον ρόλο της. Είναι η μαμά που παρά την κούρασή της καταφέρνει και είναι μια καταπληκτική μαμά. Είναι η μαμά που χρειάζεται ενθάρρυνση και αναγνώριση γιατί παρόλο που δουλεύει, δουλεύει, δουλεύει νιώθει πως κανείς δεν το προσέχει. Είναι η μαμά που ποτέ δεν κάνει διάλειμμα. Είναι η μαμά που δυσκολεύεται να την πάρει ο ύπνος όταν έχει ένα νεογέννητο δίπλα της. Είναι η μαμά που μένει μέχρι αργά ξύπνια και λιώνει η καρδιά της μέχρι να γυρίσει ο έφηβος στο σπίτι. Είναι η μαμά που κάνει το πιο γενναίο ταξίδι που υπάρχει, γιατί έτσι απλά, αυτή είναι η μαμά!
__________
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Δευτέρα 7 Απριλίου 2014
Σοκ προκαλεί άρθρο για το δικαίωμα των γιατρών να σκοτώνουν τα ανεπιθύμητα νεογέννητα
.Ελίνα Ράπτη
Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει μια ακαδημαϊκός από το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, οι γιατροί θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να σκοτώνουν τα νεογέννητα με αναπηρία ή όταν είναι απλώς ανεπιθύμητα από τις μητέρες τους.
Η Φραντσέσκα Μινέρβα, η οποία ειδικεύεται στα θέματα ηθικής στην ιατρική, υποστηρίζει ότι ένα νεογέννητο μωρό δεν είναι ένα πραγματικό πρόσωπο. Επομένως, το να το σκοτώσει κάποιος γιατρός τις πρώτες μέρες μετά τη γέννησή του δεν έχει καμία διαφορά από το να το ρίξει όσο ακόμα βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του.
Το άρθρο, μάλιστα, με τίτλο «After-birth abortion» (Αποβολή μετά τη γέννα),
το οποίο φέρει την υπογραφή της Δρ. Μινέρβα και δημοσιεύεται στη British Medical Journal, αναφέρει ότι η ζωή θα μπορούσε να αφαιρεθεί ακόμα και από ένα υγιές μωρό αν η μητέρα του αποφασίσει ότι δεν έχει την πολυτέλεια να το φροντίσει.
Φραντσέσκα Μινέρβα
Όπως η ίδια υποστηρίζει, ένα αγέννητο παιδί, όπως και ένα νεογέννητο δεν έχει ακόμη αναπτύξει ελπίδες, στόχους και όνειρα και έτσι, παρά το γεγονός ότι είναι σαφώς μία ανθρώπινη ύπαρξη, δεν είναι πραγματικό πρόσωπο, κάποιος, δηλαδή, με ηθικό δικαίωμα στη ζωή.
Αντίθετα, οι γονείς, τα αδέλφια του και η κοινωνία έχουν στόχους και σχέδια, τα οποία θα μπορούσαν να επηρεαστούν από την άφιξη αυτού του παιδιού και τα συμφέροντά τους θα έπρεπε να έρχονται πρώτα.
Ο συντάκτης του επιστημονικού περιοδικού υπερασπίστηκε το συγκεκριμένο άρθρο, εξηγώντας ότι ο ρόλος του είναι να παρουσιάσει καλά αιτιολογημένα επιχειρήματα και όχι να προωθήσει μια συγκεκριμένη ηθική άποψη.
Οργή και απειλές
Ωστόσο το άρθρο της Δρ. Μινέρβα έχει εξοργίσει πολλούς άλλους ειδικούς σε θέματα ηθικής, καθώς και ακτιβιστές, οι οποίοι χαρακτήρισαν την πρότασή της για νομιμοποίηση της νεογνοκτονίας ως «απάνθρωπη υπεράσπιση της δολοφονίας των παιδιών».
Μετά τη δημοσίευση του άρθρου, η Δρ. Μινέρβα, η οποία είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έχει λάβει αρκετές απειλές κατά της ζωής της και τηλεφωνήματα μίσους, στα οποία της λένε ότι «θα καείς στην κόλαση».
Η Δρ. Μινέρβα, η οποία χαρακτήρισε αυτά που περνάει τώρα ως την χειρότερη περίοδο της ζωής της, παραδέχτηκε ότι δεν περίμενε με τίποτα μία τόσο συντριπτικά αρνητική αντίδραση.
Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014
Παρασκευή 7 Μαρτίου 2014
Ο πόλεμος μέσα από τα μάτια ενός παιδιού
Με τον πιο γλαφυρό τρόπο το σοκαριστικό βίντεο της οργάνωσης «Save the children» επιχειρεί να αποτυπώσει πώς φέρνει τα πάνω- κάτω στη ζωή ενός παιδιού η αγριότητα του πολέμου«Το γεγονός πως δεν συμβαίνει εδώ, δεν σημαίνει πως δεν συμβαίνει», είναι το μήνυμα στο τέλος του βίντεο, με στόχο την ευαισθητοποίηση του κόσμου για την κατάσταση των παιδιών στη Συρία.Ο πόλεμος έχει ήδη στοιχίσει τις ζωές 11.000 παιδιών ενώ περισσότερα από ένα εκατομμύριο αναγκάστηκαν να πάρουν το δρόμο της προσφυγιάς.Τα «τυχερά», αυτά που γλίτωσαν τουλάχιστον τη ζωή τους, υποφέρουν από τραύματα, σωματικά και ψυχικά, βομβαρδισμούς, ακόμα και βασανιστήρια.
Δείτε το 1,5 λεπτό που έχει συγκλονίσει πάνω από 2,5 εκατ. ανθρώπους πηγή http://logia-tou-aera.blogspot.gr/2014/03/blog-post_9314.html?spref=bl
Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2014
Ευθανασία σε παιδιά
Την ευθανασία ανηλίκων νομιμοποίησε το Βέλγιο
Η πρώτη χώρα παγκοσμίως που νομιμοποιεί την ευθανασία ανηλίκων γίνεται το Βέλγιο, καθώς η Βουλή ενέκρινε με ευρεία πλειοψηφία την Πέμπτη το νομοσχέδιο για την επέκταση της ισχύος του νόμου για την ευθανασία σε παιδιά που πάσχουν από νόσο τελικού σταδίου.
Η πρόταση εγκρίθηκε με 86 θετικές ψήφους, 44 αρνητικές και 12 αποχές, και όταν το νομοσχέδιο υπογραφεί από τον βασιλιά Φίλιππο, το Βέλγιο θα καταστεί η πρώτη χώρα στον κόσμο που αφαιρεί οποιοδήποτε όριο ηλικίας για την πρακτική.
Η ευθανασία για τους ενήλικες είναι νόμιμη στο Βέλγιο από το 2002.
Σύμφωνα με το BBC, το 2012 καταγράφηκαν στο Βέλγιο 1.432 περιπτώσεις ευθανασίας, 25% περισσότερες από το 2011.
Οι περισσότεροι ενήλικες που επέλεξαν την ευθανασία ήταν άνω των 60 ετών κι έπασχαν από καρκίνο.
Βάσει του νόμου που ίσχυε έως σήμερα, οι ασθενείς που θα επιλέξουν την ευθανασία έπρεπε να είναι τουλάχιστον 18 ετών και να έχουν διατυπώσει σαφώς, εκουσίως και επανειλημμένως το αίτημα να πεθάνουν.
Μόνον αν ο ασθενής πάσχει από ανίατη ασθένεια, υποφέρει διαρκώς και διατηρεί σώας τας φρένας, εγκρίνεται το αίτημά του. Επίσης πρέπει να περάσει τουλάχιστον ένας μήνας μεταξύ του γραπτού αιτήματος, που μπορεί να γίνει και από ειδικώς ορισμένο ενήλικα εφόσον ο ασθενής δεν μπορεί να γράψει μόνος του, και του θανάτου του αρρώστου.
Με βάση το νέο νομοσχέδιο ένας ανήλικος που έχει συνείδηση θα μπορεί να ζητήσει να υποβληθεί σε ευθανασία υπό τέσσερις όρους: εάν βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο ανίατης ασθένειας, εάν υποφέρει από επίμονους, αφόρητους σωματικούς πόνους, εάν λάβει την έγκριση των γονέων του και εάν έχει συμβουλευτεί ομάδα ειδικών γιατρών.
Ψυχολόγος θα αποφασίζει αν ο ανήλικος ασθενής είναι ικανός να λάβει ελεύθερα την απόφαση τερματισμού της ζωής του.
Το επίμαχο νομοσχέδιο είχε ήδη λάβει από τον περασμένο Δεκέμβριο την έγκριση της Γερουσίας, με 50 ψήφους υπέρ και 17 κατά και την Πέμπτη διεξήχθη η τελική ψηφοφορία για την έγκρισή του.
Βουλευτές των Σοσιαλιστών, των Φιλελευθέρων και των Πρασίνων καθώς και το εθνικιστικό κόμμα N-VA υποστηρίζουν την πρόταση, αλλά οι συντηρητικοί είναι αντίθετοι.
Το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία είναι οι μοναδικές χώρες στην Ευρώπη όπου επιτρέπεται η ευθανασία υπό συγκεκριμένους όρους. Η Ολλανδία επιτρέπει την ευθανασία σε παιδιά ηλικίας από 12 και άνω.
Η Εκκλησία διεξήγαγε εκστρατεία κατά του νομοσχεδίου στο Βέλγιο, όπου εκατοντάδες άνθρωποι συμμετείχαν την περασμένη εβδομάδα σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.
«Θεωρούμε τους εφήβους νομικά ανίκανους να πράξουν επί σημαντικών ζητημάτων σε οικονομικό και συναισθηματικό επίπεδο κι όμως ξαφνικά γίνονται ικανοί να αποφασίσουν για τον θάνατό τους» δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Belga ο Καθολικός αρχιεπίσκοπος Αντρέ-Ζοζέφ Λεονάρ.
Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (πολιτικό όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης που έχει ως έργο του την προάσπιση της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της έννομης τάξης, της κοινωνικής συνοχής, της ασφάλειας των πολιτών και της πολυπολιτισμικότητας) υποστήριξε ότι το νομοσχέδιο προκαλεί «την ίδια τη βάση της πολιτισμένης κοινωνίας» και ότι τα παιδιά δεν μπορούν να δώσουν την «πρέπουσα ενήμερη συναίνεση».
Οι επικριτές της πρότασης είχαν απευθύνει εκκλήσεις να καθυστερήσει η διαδικασία, εκφράζοντας ανησυχίες ότι οι βουλευτές μπορεί να δεχτούν πιέσεις εν όψει των εκλογών του Μαϊου. Ομάδα 160 παιδιάτρων είχε ζητήσει τη μετάθεση της ημερομηνίας διεξαγωγής της ψηφοφορίας για μετά τις εκλογές.
Αναδημοσίευση από in.gr, 14.2.2014, http://news.in.gr/world/article/?aid=1231295502
το βρήκαμε εδώ http://blogs.sch.gr/spykarydis/2014/02/14/euthanasia-5/#.Uv44bnJffWg.blogger
Η πρώτη χώρα παγκοσμίως
Ο ηλεκτρονικός πίνακας της ψηφοφορίας που καθιστά το Βέλγιο την πρώτη χώρα που αφαιρεί κάθε ηλικιακό όριο για την ευθανασία (Πηγή: in.gr)
Η πρόταση εγκρίθηκε με 86 θετικές ψήφους, 44 αρνητικές και 12 αποχές, και όταν το νομοσχέδιο υπογραφεί από τον βασιλιά Φίλιππο, το Βέλγιο θα καταστεί η πρώτη χώρα στον κόσμο που αφαιρεί οποιοδήποτε όριο ηλικίας για την πρακτική.
Η ευθανασία για τους ενήλικες είναι νόμιμη στο Βέλγιο από το 2002.
Σύμφωνα με το BBC, το 2012 καταγράφηκαν στο Βέλγιο 1.432 περιπτώσεις ευθανασίας, 25% περισσότερες από το 2011.
Οι περισσότεροι ενήλικες που επέλεξαν την ευθανασία ήταν άνω των 60 ετών κι έπασχαν από καρκίνο.
Βάσει του νόμου που ίσχυε έως σήμερα, οι ασθενείς που θα επιλέξουν την ευθανασία έπρεπε να είναι τουλάχιστον 18 ετών και να έχουν διατυπώσει σαφώς, εκουσίως και επανειλημμένως το αίτημα να πεθάνουν.
Μόνον αν ο ασθενής πάσχει από ανίατη ασθένεια, υποφέρει διαρκώς και διατηρεί σώας τας φρένας, εγκρίνεται το αίτημά του. Επίσης πρέπει να περάσει τουλάχιστον ένας μήνας μεταξύ του γραπτού αιτήματος, που μπορεί να γίνει και από ειδικώς ορισμένο ενήλικα εφόσον ο ασθενής δεν μπορεί να γράψει μόνος του, και του θανάτου του αρρώστου.
Με βάση το νέο νομοσχέδιο ένας ανήλικος που έχει συνείδηση θα μπορεί να ζητήσει να υποβληθεί σε ευθανασία υπό τέσσερις όρους: εάν βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο ανίατης ασθένειας, εάν υποφέρει από επίμονους, αφόρητους σωματικούς πόνους, εάν λάβει την έγκριση των γονέων του και εάν έχει συμβουλευτεί ομάδα ειδικών γιατρών.
Ψυχολόγος θα αποφασίζει αν ο ανήλικος ασθενής είναι ικανός να λάβει ελεύθερα την απόφαση τερματισμού της ζωής του.
Το επίμαχο νομοσχέδιο είχε ήδη λάβει από τον περασμένο Δεκέμβριο την έγκριση της Γερουσίας, με 50 ψήφους υπέρ και 17 κατά και την Πέμπτη διεξήχθη η τελική ψηφοφορία για την έγκρισή του.
Βουλευτές των Σοσιαλιστών, των Φιλελευθέρων και των Πρασίνων καθώς και το εθνικιστικό κόμμα N-VA υποστηρίζουν την πρόταση, αλλά οι συντηρητικοί είναι αντίθετοι.
Το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία είναι οι μοναδικές χώρες στην Ευρώπη όπου επιτρέπεται η ευθανασία υπό συγκεκριμένους όρους. Η Ολλανδία επιτρέπει την ευθανασία σε παιδιά ηλικίας από 12 και άνω.
Η Εκκλησία διεξήγαγε εκστρατεία κατά του νομοσχεδίου στο Βέλγιο, όπου εκατοντάδες άνθρωποι συμμετείχαν την περασμένη εβδομάδα σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.
«Θεωρούμε τους εφήβους νομικά ανίκανους να πράξουν επί σημαντικών ζητημάτων σε οικονομικό και συναισθηματικό επίπεδο κι όμως ξαφνικά γίνονται ικανοί να αποφασίσουν για τον θάνατό τους» δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων Belga ο Καθολικός αρχιεπίσκοπος Αντρέ-Ζοζέφ Λεονάρ.
Η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης (πολιτικό όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης που έχει ως έργο του την προάσπιση της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της έννομης τάξης, της κοινωνικής συνοχής, της ασφάλειας των πολιτών και της πολυπολιτισμικότητας) υποστήριξε ότι το νομοσχέδιο προκαλεί «την ίδια τη βάση της πολιτισμένης κοινωνίας» και ότι τα παιδιά δεν μπορούν να δώσουν την «πρέπουσα ενήμερη συναίνεση».
Οι επικριτές της πρότασης είχαν απευθύνει εκκλήσεις να καθυστερήσει η διαδικασία, εκφράζοντας ανησυχίες ότι οι βουλευτές μπορεί να δεχτούν πιέσεις εν όψει των εκλογών του Μαϊου. Ομάδα 160 παιδιάτρων είχε ζητήσει τη μετάθεση της ημερομηνίας διεξαγωγής της ψηφοφορίας για μετά τις εκλογές.
Αναδημοσίευση από in.gr, 14.2.2014, http://news.in.gr/world/article/?aid=1231295502
το βρήκαμε εδώ http://blogs.sch.gr/spykarydis/2014/02/14/euthanasia-5/#.Uv44bnJffWg.blogger
Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014
Αφήστε τα παιδάκια,να έρχονται σε Μένα
Αφήστε τα παιδάκια,να έρχονται σε Μένα(28 φωτογραφίες με παιδιά και Εικόνες)!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
